ArgoviaAlbum

Moderne prog met een vleugje temperament. Dat lijkt mij een goede omschrijving van de Colombiaanse band Argovia. De muziek is een blend van The Pineapple Thief, Riverside en The Gathering. De ritmesessie is strak, de gitaar van Guillén heftig, en de toetsen van Arminio soms modern bliepend, dan weer symfonisch zwevend. De zang van Ani Guillén is prominent aangenaam aanwezig. Ze is een goede zangeres die de muziek van haar band extra cachet geeft.

De geschiedenis van Argovia gaat terug tot 2013. Toen werd de band in Bogotá opgericht door zangeres en multi-instrumentalist Ani Guillén en toetsenist Carlos Arminio. Een jaar later kwam met “Lost Letters” de eerste ep uit. “Primal Repetition” is inmiddels het derde volledige album.

De muziek is behoorlijk toegankelijk. De nummers hebben een gemiddelde pop- en rocklengte, maar er gebeurt genoeg voor de progliefhebber. Met het strakke The Same River, het krachtige Crossroads en het dansbare en swingende Mountains begint dit album overtuigend. Op Ebb & Flow zingt Ross Jennings van Haken mee. Dit is een fraai nummer, voor Argovia vrij rustig, zodat de zang flink kan fonkelen.

Ik vind Leathen Light een van de meest aansprekende nummers. Lekker toegankelijk, een mooi refrein, en een symfonisch middenstuk. Opvallend is Alas de Sal met zang in het Spaans. Boca de Perpiente zingt mee en Carlos Arminio leeft zich uit op zijn toetsenarsenaal. Ook sterk vind ik het licht tegendraadse, maar wel verleidelijke Unstoppable. Met het melodieuze en wat melancholieke Where Do We Go komt een eind aan deze prima plaat.

Kortom, met “Primal Repetition” heeft Argovia een album gemaakt waar je je geen buil aan kunt vallen als je van wat stevige en songgerichte prog houdt. Ik kende deze Colombianen nog niet, maar het album maakt mij zeker nieuwsgierig naar wat er nog meer in het vat zit voor deze band.