August LifeAlbum

August Life, het geesteskindje van zanger Bryan Kettelaars en gitarist Gert Nijboer, is een Nederlandse band die onvervalste progmetal maakt en dat gaat hen uitstekend af. Denk qua stijl aan een technische en complexe variant op het Queensryche-geluid, waarbij de band ook perfect pakkende zanglijnen en toegankelijke sferen in hun composities weet te verwerken. “Passage Of Time”, hun tweede album, verschijnt zeven jaar na het debuut “New Eternity”. De bandleden hebben dankzij de covid pandemie dus goed de tijd kunnen nemen om alles minutieus uit te werken. Tel daarbij op dat het werkstuk geproduceerd is door Markus Teske, de ervaren Duitser die ook werkt met onder meer Vanden Plas. O ja, een ieder kan ‘errug’ goed spelen.

Dat de bandleden geïnspireerd zijn door onder andere Rainbow, Savatage, Dream Theater en Shadow Gallery is duidelijk te horen, het wordt echter nooit Leentjebuur. Dat zou ook niet strikken met de integriteit van de band. Luister wat dat betreft even goed naar opener Guidelines. Nou ja, ‘even’? Guidelines houdt je met z’n bombastische en theatrale momenten meer dan twaalf minuten aan de boxen gekluisterd. De drums knetteren, de bassen gaan diep, de vocalen zijn meeslepend, vaak emotioneel en soms breedvoerig, de toetsen klinken groots en de vele gitaarsolo’s zijn subliemer dan subliem. Er zijn hier enkele rustpuntjes maar over het algemeen is Guidelines toch echt de tegenhanger van less is more.

Vervolgens komt de band met het vurige Blackened Ground. De keuze om juist deze volvette rocker op single uit te brengen is even gewaagd als begrijpelijk. Dit heftige nummer heeft namelijk een buitengewoon pakkende zanglijn. Als je  daarna even wil bijkomen kan dat. Het titelnummer Passage Of Time gaat namelijk van start als ballad. Als het nummer op kracht komt, horen we het heerlijke Hammond orgel van Teske rollen om vervolgens via een fijne tempoval in een gedragen passage te belanden. Uiteindelijk sluit August Life deze mini-epic in hun huisstijl af, lees: uptempo.

De band laat keer op keer z’n vakmanschap zien met kwaliteit in alle opzichten. Ook krachtige nummers als Constructing Monsters en Tidal Waves versterken dit beeld. Het is dan ook wachten op een nummer waaraan meer dan alles klopt en zo dient Lost In Nothing zich aan. Wat valt er te zeggen…dat de piano in het intro een filmische allure heeft, dat de bombast ongeëvenaard groot is, dat de ritmes je opstuwen naar geweldige refreinen of dat gitaar en toetsen ontvlammen in gave solo’s? Nou nee, dat moet je toch echt zelf ervaren. Het daaropvolgende The Water is een beetje een vreemde eend in de bijt met z’n akoestische gitaar en z’n gastrol van zangeres Liesbeth Cordia in het eerste gedeelte. Wat volgt is een meer bandgeoriënteerd stuk met een psychedelische inslag. Het slotnummer Air To Breathe is ook al zo’n bijzondere. Het heeft met z’n akoestische gitaar wel wat weg van Led Zeppelin.

Liefhebbers van stevige muziek bewijzen zichzelf een grote dienst door kennis te nemen van de nummers op “Passage Of Time”. Er gebeuren hier zulke gave dingen.