BioscopeAlbum

Thorsten Quaeschning is sinds 2003 betrokken bij Tangerine Dream en is er sinds 2013 bandleider van. Hij is totaal op meer dan tachtig releases verschenen (waaronder meer dan zeventig voor TD). Hij schrijft muziek voor films, tv en games. Steve Rothery is vanaf het allereerste begin betrokken bij Marillion en drukte met zijn subtiele spel en fenomenale solo’s een stempel op de progressieve rock.

De twee mannen ontmoetten elkaar in 2014 tijdens Cruise To The Edge, waar beiden met hun bands speelden. In 2018 volgde een tweede ontmoeting na een Marillion concert. Het klikte tussen de twee en een samenwerking werd gesmeed. Het resultaat is een adembenemende instrumentale trip die alle zintuigen prikkelt. Het creatieve proces noemen ze liever een muzikale conversatie en niet een uitgewerkt plan. Dit album is op gevoel gemaakt en dat voel je ook als luisteraar instinctief aan. Het hele album doet organisch aan en nodigt je als luisteraar uit om je over te geven en mee te laten voeren langs beelden die als vanzelf bij je opkomen.

Wie een sterk Marillion-achtig album verwacht vol met lyrische en slepende gitaarsolo’s zal teleurgesteld worden. Het zou ook niet in de muziek passen. Ben je een liefhebber van Tangerine Dream dan zal dit album dichter bij je smaak liggen. De prachtig gelaagde sequenties van Quaeschning vormen vaak de basis waarop Rothery naadloos aansluit. Het respect voor elkaar is groot, ook dat hoor je terug. Het werkt bezwerend.

Soms hoor je een echo van Marillion, zoals in Vanishing Point Part III. De toetsen hadden hier ook zo van Mark Kelly kunnen zijn. Rothery is een grootheid in het doseren. Hij weet precies wat het nummer nodig heeft. Geen lange solo’s, maar korte passages. Soms zet hij aan, maar meestal houdt hij het ingetogen. Als het om sfeer gaat kun je zijn spel het best vergelijken met zijn soloalbum “The Ghosts Of Pripyat”.

Er is nog een speler die niet ongenoemd mag blijven en dat is Elbow-drummer Alex Reeves. Wat hij hier laat horen is van grote klasse! Je hoort niet vaak een drummer die aan de ene kant heel erg in dienst van de muziek speelt en tegelijkertijd een grote inbreng heeft. Luister wat dat betreft alleen maar naar Vanishing Point Part II. In het begin blijft hij nog op de achtergrond, maar halverwege stuwt hij het nummer eigenhandig naar ongekende hoogte. Als je beseft dat hij de drums in slechts twee dagen inspeelde en dat hij van tevoren niets had voorbereid, neemt de waardering alleen maar meer toe.

Alle titels op dit album verwijzen naar kijken of zien. Gentō is Japans voor ‘magische lantaarn’. Het sluit aan bij het filmische karakter dat de boventoon voert. De beelden mag je zelf verzinnen, maar die komen vanzelf wanneer je je aan de muziek overgeeft. Op Kinetoscope voel ik mezelf zweven door de lucht en word ik verwarmd door toetsenspel dat doet denken aan Jean-Michel Jarre. Kaleidoscope, dat de meeste rockelementen in zich heeft, geeft weer heel andere beelden en zorgt met zijn uptempo spel voor een meer euforisch gevoel.

Wat een ongekende parel is dit album geworden. Ik ben er langzaamaan verslingerd aan geraakt. Steeds vallen mij weer nieuwe dingen op en elke luisterbeurt roept een scala aan emoties bij me op. Er zijn maar weinig instrumentale albums die bij mij écht blijven hangen, maar dit album is daarop echt een uitzondering. Hier blijf je van genieten!

Op 10 december 2025 spelen ze in Poppodium Boerderij in Zoetermeer en op 11 december in Metropool in Hengelo. Reuze benieuwd hoe het zal zijn om deze muziek live te ervaren.