Heretoir, Within Silence, IOTUNNConcert

Al achttien jaar lang vind in Apeldoorn in November het Brainstorm festival plaats, een festival waar metal bands van verschillende stijlen optreden, van grote namen tot aan kleine, regionale bands. Het festival is ontstaan in 2008 en er worden jaarlijks zo’n 1000 kaarten verkocht, verspreid over twee dagen, de vrijdag en de zaterdag. De organisatoren zijn veelal werkzaam in de metalscene en organiseren concerten, werken voor platenlabels of boekingsbedrijven. De organisatie wil zich niet alleen toespitsen op het organiseren van de concerten, bij elke editie verzorgen ze ook andersoortige evenementen onder het dak van de Gigant. Denk dan aan tentoonstellingen, lezingen, openbare interviews, akoestische optredens en platenmarkten. Zo is er dit jaar een tentoonstelling van Rikkers Gitaarbouw. Alle activiteiten naast de live presentaties van de bands zijn in ieder geval gericht op het brede vlak van metal. 
 
Progwereld kwam eigenlijk voor een drietal bands, die gelukkig voor de dienstdoende recensent alle drie binnen enkele uren optraden. Die bands zijn IOTUNN, Heretoir en Within Silence, waar je als lezer ook recensies van kunt vinden op onze site.  
 
De eerste band die optrad in de middag was het Duitse Heretoir. De bekendheid van de band is vooral te danken aan het meesterbrein David Conrad, alias Eklatanz. De van oorsprong Duitser met karakteristieke dreadlocks is een grote naam binnen de metalwereld en dan specifiek binnen die van de Shoegaze. Het laatste album “Solastalgia” kwam in september van dit jaar uit. Vaste bandleden verder zijn gitarist Matthias Settele en drummer Nils Groth en de band valt onder het genre Atmosferische en melancholische metal.  

 
De band imponeert gelijk vanaf het begin. En waar de vaak volle producties van deze band gelijk een brei van lawaai kan worden, is daar alleen sprake vanaf de eerste twee songs. Dat lijkt een euvel voor alle bands die ik bekeek, want er moet blijkbaar veel worden gedraaid aan het mengpaneel om alles gematigd en evenwichtig uit de speakers te krijgen. De band speelt twee nummers van het nieuwe album, naast vier klassiekers, waaronder de naamgever van de band die op het debuutalbum staat.  

Indruk maakt de titelsong van het nieuwe album Solastalgia. Sfeervol en in tegenstelling tot het merendeel op het nieuwe album, rustig(er) en vol met atmosfeer. Sowieso werd er binnen de set een goede verdeling gemaakt tussen heftige en melancholische songs. Conrad verteld tijdens de show dat de bassist en drummer zijn vervangen voor deze set, omdat twee originele (live) bandleden allebei ziek op bed liggen. Bassist van dienst is vandaag Marco Prij van de band Cryptosis en als drummer fungeert Johannes Horas. 

 
Na een korte verbouwingspauze treed Within Silence op, een band die mij wat minder pakt en waar hun laatste cd in de week voor het concert voor het eerst nog is beluisterd. Eerder was Hans Ravensbergen gematigd positief over het album wat dit jaar is uitgekomen; “The Eclipse Of Worlds”. Het genre powermetal is niet helemaal het mijne en dat resulteerde dan ook uit op een lichte verveling tijdens het optreden van deze Slowaakse band. Desondanks heeft Zanger Martin Klein een karaktervolle stem, hoewel hij er ook vaak naast zit op sommige momenten en soms is het zelfs vals. Dat komt misschien ook omdat ook deze band last heeft van de monitoring, verschillende muzikanten gebaren veelvuldig naar het mengpaneel en er wordt regelmatig bijgesteld. 

  
Ondanks deze hordes weet de band een mooie sfeer te creëren en het publiek aan zijn zijde te krijgen. Dat komt natuurlijk dat de muziek van deze band iets stuwends heeft, zeker als je de strijdlustige songs betiteld met Battle Hymn, Final Victory en Road To Paradise. “Samen marsen we op naar de victorie!” 

En dan de band waar deze recensent voor is gekomen, de sensatie IOTUNN. Het laatste album van die band eindigde onbetwist op mijn nummer 1 positie van 2024 en wordt nog veel beluisterd. De band is afkomstig van de Faeröer eilanden, behorend tot het koninkrijk van Denemarken en er werden twee albums geproduceerd die beiden imponeerden in de metal–wereld. Kenmerkend is de geweldige zanger van de band Jón Aldará, die tot mijn grote spijt wegens persoonlijke omstandigheden er niet bij is deze tour. Hij wordt vervangen door Morten Bering Bryld en daar ga ik niet over klagen. Hij is in staat om het geluid van Aldará heel dicht te benaderen, minder te spreken ben ik over het geluid van de eerste twee, zelfs drie nummers.

Waar het probleem ligt is mij niet duidelijk, maar de drums staan zo megahard dat veel van de symfonische details verdwijnen. Zowel de basedrums als de snare drums knallen uit de speakers. De basgitaar domineert eveneens, en daar hebben de gitaren van de broers Gräs onder te lijden. Of het komt omdat ik voor in de zaal sta weet ik niet, maar de absolute kwaliteit van deze ingenieuze band verdwijnt als sneeuw voor de zon. Gek genoeg heeft bassist Eskil Rask het meeste problemen met het geluid, de show wordt op de helft van het optreden zelfs enkele seconden onderbroken om het euvel te verhelpen.  

 Al met al waren het drie prima optredens maar waar één minpuntje centraal staat en dat is de kwaliteit van het geluid. Over de hele linie was dat niet op orde, hoewel achter in de zaal het beter vertoeven was dan vlak voor de buhne. Een detail waar de bands wellicht zelf ook niet heel content mee zijn geweest, ook door de nodige aanpassingen tijdens een show. Niettemin was de organisatie en sfeer op dit festival van topniveau. Een strakke tijdsplanning zonder al te lange pauzes en een brede afwisseling in de geboden waren. Chapeau.