Brass CamelAlbum

Met de klanken van de Camel-tributeband Ice: The Camel Factor nog vers in het geheugen, zet ik de muziek van het mij onbekende Brass Camel op. Hun tweede cd is getiteld “Camel”. Zou dit een uitvoering zijn van “The Snow Goose”, en dan met veel blazers? Na de eerste klanken weet ik genoeg: ik zet Camel uit mijn hoofd. Het zijn Canadezen, dus maken ze harde muziek.

Brass Camel combineert hele stevige rock met een funky, groovy ritme. Dat geeft een apart sfeertje. Opener Zealot is knetterhard. Meedogenloos geven drums en basgitaar dreunend het ritme aan. Veel toetsen, wel vooral als decor en een hardrockgitaar vullen de gaten. De zanger (ik zal je alle namen besparen) lijkt zo uit een hardrockband weggelopen. De mokerharde riffs en solo’s op gitaar zijn ook gericht op het toebrengen van gehoorschade en teweegbrengen van onrust, tijdens deze elf minuten met nauwelijks rustmomenten.

Het kwartet korte nummers dat volgt heeft meer een songmatige aanpak en gunt de luisteraar dan wel soms een beetje betrekkelijke rust. Konden we eerder met enige fantasie vleugjes Yes en Rush ontwaren, nu volgen hoog gezongen koortjes, die een weinig aan Queen doen denken. Vette funk in Pick of the Litter, de hardrock gaat ook richting AOR. We krijgen het nodige praatzingen in Chain Reaction, met een korte Ian Gillan-imitatie, het slot heeft ook nog bluestrekjes. On the Other Side is haast singlewaardig, zo makkelijk ligt dit in het gehoor. Gitaar en basgitaar nemen de luisteraar mee in een ritmiek die doet denken aan Lenny Kravitz. Wat kek hardrockgitaarspel doet de rest.

De brassboys bewaren het lekkerste voor het laatst. De epic Another Day laat het meeste prog van dit schijfje horen. Hier lijkt een heel andere band aan het werk, met tempowisselingen en een toetsenist die eindelijk uit zijn schulp kruipt. Hij legt een pianomotiefje neer en soleert minutenlang op synths, wel een beetje zenuwachtig snel op z’n metal-/hardrocks, denk ook aan Jordan Rudess, maar toch, dit willen we wel horen. De gitarist komt er met twee melodieuze solo’s ook niet bekaaid vanaf.

Brass Camel bracht twee cd’s uit, beide met de helft van de bandnaam in de titel. Dan zijn ze nu klaar, denk ik. Nou ja, deze heel stevige plaat uit Canada met funktonen is in ieder geval in de knip. Best te genieten, je moet er wel voor in de stemming zijn. Ik zou deze schijf niet direct aan je favoriete schoonmoeder cadeau doen.