Cartesian GhostAlbum

Een klein nadeel van een Nederlandstalige website is natuurlijk dat je soms niet wordt opgemerkt door internationale bands en artiesten. Dan komt een band uit Mallorca er ineens achter dat er ook een website in Nederland bestaat die door veel mensen uit Nederland en België wordt gelezen.

De cd “Lux Arcana” is uitgebracht in 2023. De band is ontstaan ​​in 2015, en heeft naar eigen zeggen door de verschillende muzikale interesses van de bandleden een eigen stijl gecreëerd met invloeden variërend van Katatonia, Tool, Pain Of Salvation en Opeth, tot andere, meer klassieke metalbands als Evergrey.

Instabiliteit in de bezetting kenmerkte de eerste jaren van de band, wat resulteerde in veel positiewisselingen, zeker op het gebied van gitaristen. Van de oorspronkelijke bezetting zijn Kristofer Montenegro (zang), Pedro Abraham (toetsen) en Emilio García (drums) overgebleven.

Kunnen we wat van die genoemde voorbeelden terugvinden in de muziek van Cartesian Ghost? Zeker, hoewel het soms moeilijk is te benoemen waar die vergelijkingen precies liggen. Cartesian Ghost is in ieder geval geen één op één kopie van een bepaalde band wat mij betreft. Zo kan je een vergelijking maken tussen deze band en The Aurora Project in het nummer In a Manger, maar op andere momenten zijn dat weer totaal andere progmetalbands. Humid Robots hint namelijk weer wat naar Tool, en zo kan je nog weer even doorgaan. Op de momenten dat zanger Kristofer Montenegro rustig zingt, neigt hij wel wat naar de stemacrobatiek van Maynard James Keenan, dynamisch en mysterieus.

Voor de duidelijkheid: zanger Montenegro is per definitie geen slechte zanger. Hij heeft een karakteristieke strot, maar als er meer van zijn vocalen verlangd wordt, neigt zijn geluid te veel naar schreeuwen, of beter gezegd: brullen. En dat gaat gedurende een heel album toch wat irriteren. In The Fear of Blood gaat mij dat zelfs zodanig tegenstaan, dat ik moeite krijg met de rest van het album. En dan moeten er nog zes nummers komen. Wat niet helpt is dat zijn stem ook vooraan in de mix staat. Nights in Stone is opnieuw een nummer waar het gebrul te overheersend is. Hierna volgen er gelukkig nog slechts twee nummers. En hij kan het wel: zijn klank is wel weer aangenaam aan de start van Cold Furnace.

Muzikaal is het zeker niet verkeerd wat de band neerzet, maar ook niet exceptioneel vernieuwend. De toetsen zijn meeslepend en episch, de riffs met vlagen stevig. Het ligt meer in de lijn van alternatieve rock met gevoel voor sfeer. Drama is daar een goed voorbeeld van: prima song, maar aan het einde is het moeilijk een unique selling point aan te wijzen.

Man the Machines start ook lekker vlot op. Veel sfeer door de toetsen, een paar kerkklokken, pakkende riffs, een goede solo, en natuurlijk de getergde zang van Montenegro. Het is in potentie een van de betere nummers op het album, het klinkt alleen wel wat bekend. Dit soort songs wordt door meer bands geproduceerd, het onderscheidend vermogen van de track is dus niet heel hoog. Toch een compliment voor Montenegro: hij maakt het nummer wel beter, naast de vette riffs van de gitaristen.

De kennismaking met Cartesian Ghost is niet verkeerd, maar het prikkelt allemaal nog niet genoeg. Prima riffs, melodieuze toetsen en een zanger die je moet liggen. Al met al een prima basis om als band verder te kijken dan het Spaanse eiland in de Middellandse Zee.