Crack the SkyAlbum

In een tijd waar we van het gas af gaan, we onze diesel- en benzineauto’s inruilen voor een stekkervariant en we massaal op een e-bike stappen, trekt Crack the Sky de stekkers eruit.

Wat wil? Na talloze albums sinds 1975 van deze veteranen was het tijd voor iets anders: “From the Wood”, een volledig akoestisch album. Unplugged zo je wilt. In een periode dat de mannen kennelijk barsten van inspiratie onder het credo ‘hoe ouder, hoe gekker’.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: dit album is er een om in te lijsten. Persoonlijk ben ik meer van ‘inplugged’ albums, maar van dit akoestische pareltje krijg ik geen genoeg. De spelvreugde druipt ervan af en ondanks de tientallen jaren ervaring en routine wordt hier absoluut niet op de automatische piloot gespeeld. Luister naar het openingsnummer I Get High, dat met het subtiele gebruik van piano swingt als een tierelier.

Wie Crack the Sky kent weet dat hun muziek lastig te duiden valt en ook niet in een hokje geplaatst kan worden. De groep heeft ook een redelijk stormachtig verleden met wisselingen in de bezetting, maar heeft al deze stormen met verve doorstaan. Alles onder aanvoering van John Palumbo, die met zijn humoristische, scherpe en maatschappijkritische teksten sjeu geeft aan het geheel. Nummers gaan ergens over.

Over hokjes en genres gesproken, Lady in the Lake kent goed verzorgde samenzang, heerlijke akoestische gitaarsolo’s en een aanstekelijk refrein waarbij het nummer soms doet denken aan The Beach Boys. Het korte Fun in Isolation gaat over het isolement waarin velen leefden gedurende de coronapandemie, waarbij het muzikale contrast met een honky-tonk sfeer en een lullig klinkend intermezzo groot is. Ik verdenk de heren ervan dat dit bewust gedaan is. Het meeslepende en melancholieke Close Your Eyes vind ik een van de hoogtepunten van het album. Alsof The Eagles weer even op het raam kloppen.

Outside of Me heeft countryinvloeden, mede door het gebruik van banjo en mandoline, gespeeld door Bobby Hird. Hetzelfde hoor je in Heart of the Lion, dat over Oekraïne gaat. Het reguliere album sluit af met een ander hoogtepunt, The Circle Of Life, een akoestische ballad met gevoelige zang door John Palumbo. Als bonus zijn alternatieve versies toegevoegd van Don’t Close Your Eyes en Fun in Isolation. Beiden voegen niet veel toe aan het fraaie schijfje.

Ondanks dat dit een akoestisch album is, klinkt het niet flauwtjes of belegen, maar is het eigenlijk een echt rockalbum. John Palumbo’s stem klinkt ouder, niet vreemd voor een midden zeventiger, maar past goed bij de sfeer. De senioren van Crack the Sky gaan nog als jonge honden en bewijzen met dit album dat ze nog jaren mee kunnen.