DaidrumAlbum

Achter Daidrum gaat de persoon van Dave Foster schuil. Deze muzikant uit Wales speelde sinds de jaren 80 in diverse bands van verschillend pluimage. In 2021 kwam zijn debuutalbum “The Wild Winds Coldy Blow” uit. Het was de bedoeling dat dit nieuwe album “All at Sea” in 2024 zou uitkomen. Maar omdat Foster in februari 2024 zijn oudste dochter verloor, liep het album logischerwijs vertraging op. Foster had al alle nummers geschreven voor deze tragische gebeurtenis. Maar het mixen en afronden van dit album was therapeutisch voor hem.

Met “All the Sea” brengt Daidrum een soort van singer-songwriter prog. De basis van de liedjes is Dave Foster en zijn gitaar, maar het wordt wel omkleed en uitgebouwd. Foster heeft een enthousiaste, soms wat ongepolijste zangstem. Wellicht meer pub, dan prog; maar ik trek dit wel. Dat het uiteindelijk meer prog is dan pub wordt geïllustreerd door de lengte van de songs.

Op dit album wordt Foster onder meer bijgestaan door zijn dochter Hannah (achtergrondzang, fluit) en Chris Haigh (fluit, viool). Zij zorgen ervoor dat de muziek (in elk geval geregeld) een folk touch heeft. Ook hoor ik qua sfeer Pink Floyd-invloeden.

Het eerste nummer Trafalgar Blues geeft direct een goede indruk. De verhalende stijl van Foster wordt gecombineerd met progfolk. Wat ik eerlijk gezegd wel vind: om ‘echte’ prog te zijn (en mij nog meer aan te spreken) gebeurt er net wat te weinig in de nummers.

Een van de meest interessante liedjes vind ik Lonely Planet. Dit mooie nummer over de waarde van de aarde is appellerend op een goede manier en ademt een wat retrosfeer en de leuke toetsen maken het af.

Breathe heeft een proggy touch, met name door het sterke instrumentale gedeelte, waar toetsen en gitaar worden afgewisseld. Foster en zijn kompanen zijn helemaal in hun element in Salt Requiem, een ode aan de zee. Door het mooie viool- en fluitspel van Chris Haigh is dit een nummer waar de folk prominent aanwezig is. Het liedje doet zelfs wat denken aan The Pogues. Ik vind het slotnummer Song of Time ook overtuigend. Dit lied duurt ruim tien minuten en de wat donkerder sferen bevallen mij wel. In dit nummer komen de Pink Floyd-invloeden wat meer aan de oppervlakte, ook door de sterk aanwezige vrouwelijke zang van Emily en Hannah Foster.

In mijn ogen heeft Daidrum met “All at Sea” een sympathiek album gemaakt met prima songs, waarvan een aantal een speciale vermelding verdient. Ik houd zelf van die blend van prog en folk. Al vind ik wel, zoals vermeld, dat er vaak muzikaal net wat te weinig gebeurt in de nummers om mij echt te pakken.