DemichronAlbum

Misschien had ik deze recensie nooit moeten schrijven. Mijn oor is in muziek altijd op zoek naar schoonheid, een mooie melodie, fraaie akkoordsequenties, virtuoos maar ook rauw gitaarwerk, mooie baslijnen… Vandaar dat mijn oren bijna letterlijk dichtklapten bij het horen van de eerste tonen van de tweede track van dit nieuwe album van een nieuwe Nederlandse band, Demichron. Nou ja, de band is opgericht in Amsterdam, maar de leden hebben hun roots daarnaast in Italië, Frankrijk en India.

Ik had natuurlijk eerst hun bio moeten lezen; dan had ik geweten dat ze hun inspiratie halen uit bands als Periphery, Meshuggah, Jinjer en Tesseract. Allemaal bands waar ik mijn oren normaal gesproken niet aan waag. Out of the box denken betekent echter ook af en toe out of the musical box luisteren. In hun bio omschrijven de heren hun muziek als een combinatie van achtsnarige riffs, wisselende maatsoorten, en een mix van screams en pakkende zang. Dat levert intense, energieke en impactvolle secties en breakdowns op, met daarnaast melodische open refreinen, complexe ritmes, overgangen en solo’s. In zo’n breakdown klinkt het net of de band de weg een beetje kwijt is en in een diepe put afglijdt.

De screams hoor je, met uitzondering van het intronummer en het instrumentale Origin XI, in elk nummer. In Taken by the Tide en Bleed wordt er uitsluitend gescreamd, in de overige nummers horen we naast de screams ook ‘gewone’ zang. Dat zijn vaak krachtige uithalen met een licht melodieus karakter. In Endless Need klinkt de zang zelfs een beetje nasaal, wat het nummer niet ten goede komt.

Er wordt in elke track veel gewisseld binnen tempo’s, ritmes en maatsoorten. Samen met het bij vlagen virtuoze gitaarspel kunnen de heren daaraan met recht de kwalificatie ‘progmetal’ ontlenen. De ritmesectie staat als een huis, al kleurt bassist Nikil Kumar erg netjes binnen de lijnen van dit genre. De ritmes worden soms wel heel erg intens, zoals het vuurwerk in Paradigm en de ritmische mitrailleursalvo’s in Fragments. Daarnaast verdient drummer Maurizio een eervolle vermelding voor zijn technisch erg knappe drumwerk in Heat Death.

In de tracks Resolve en Fragments laat Demichron gelukkig ook horen dat dynamische afwisseling het zwaardere werk meer doet shinen. In Resolve worden de ‘rustigere’ passages heel treffend gekoppeld aan de zang en de stevigere passages aan de screams. Daarnaast horen we in dit nummer licht oosterse invloeden. Het sologitaarwerk is bij vlagen virtuoos, soms zelfs melodieus. In Paradigm neigt de solo in het slot een beetje naar John Petrucci, in andere solo’s hoor je soms flarden van de experimentele Fripp terug.

De band heeft er alle moeite in gestopt om het eindresultaat erg goed te laten klinken. Er staat hier dan ook een stel goeie muzikanten een knap staaltje progmetal weg te geven. Over die screams en grunts zullen we het nooit eens worden.