Deposed KingAlbum

Het Hongaarse duo Daniel Kriffel en Dominique Király heeft onder de naam Deposed King na hun debuutalbum “One Man’s Grief” uit 2023 nu hun tweede album uitgebracht met de cryptische titel “Letters to a Distant Past”. Hun muziekstijl is door de fluweelzachte zanglijnen en inzet van synthetisch drums en percussie terughoudend te noemen. Met een melancholische Riverside en Porcupine Tree in hun geluidsspectrum wisselen ze gevoelige melodieën af met instrumentale passages. Ze variëren met een breed scala aan verschillende progressieve rockinvloeden, postrock, wat jazzelementen en enkele zware progmomenten, tot zelfs klassieke orkestraties aan toe. En toch blijft het één organisch geheel.

Dat doen ze door het grootste deel van het album te wijden aan het leggen van zachte texturen en vele vernislagen, met af en toe elektronica en vocalen die hier en daar uit de mist opduiken om net zo elegant weer te verdwijnen als ze gekomen zijn. Stillness verwoordt het bijvoorbeeld al, dat kent een klassieke toonzetting met in de verte wat strijkwerk en piano. Dat opent het album prachtig en je hoort flashbacks naar de soundtrack “The Revenant” van de onvolprezen Ryuichi Sakamoto. Dream / Awake sluit het in eenzelfde ambient sfeer fraai af en tussendoor valt het introspectieve Remnant of Rain, met een Chopin-achtig pianowerkje, ook onder deze klassieke noemer te scharen.

In het Genesis-achtige Daymare en het dromerige Reverie is Deposed King op z’n best en durven ze er in de slowmotionstijl van Blackfield zelfs vervormde toetsengeluiden in de geest van Emerson, Lake & Palmer doorheen te weven. Hope / Regret is een alleraardigste folksong, maar duurt gelukkig niet lang. Het titelnummer Letters to a Distant Past daarentegen is het meest avontuurlijkste, met apart gebruik van bliepjes als een O.S.I.-light versie.

Overweeg je de aanschaf van deze cd, dan moet je zeker gaan voor de Deluxe Edition. Want hadden we er al een mooie 53 minuten op zitten, dan is er nog een half uurtje aan extra toefjes te genieten. Want zo ademt het lange instrumentale Corridors of Fog, net als Moonlight Lullaby op het reguliere album, in al zijn facetten Porcupine Tree. Dit zwaardere randje en rauwe karakter wordt vervolgd in Ashes Drift Apart, met zijn cinematografische vergezichten en elektronische accenten. Dit gaat over in The Snow met ingetogen emoties, waar het hele album op tript. In wezen is dit de afsluiter, want de voor de helft ingekorte versie van Reverie als single edit tot ruim zes minuten, voegt voor mij verder niets toe aan dit geweldige album, waar je je op de mysterieuze sfeer heerlijk kunt laat meevoeren.