Doracor Album

Ik weet dat veel liefhebbers van ons genre vinyl koesteren, maar ik ben echt een cd-man. Nu heeft de cd in mijn ogen één nadeel: en dat is dat men er ruim zeventig minuten muziek op kwijt kan, in plaats van de 45 minuten op een lp. Het grote voordeel daarvan is dat een artiest echt keuzes moet maken. Waarom nu deze inleiding? De Italiaanse eenpitter Doracor, waar de Italiaanse toetsenist en componist Corrado Sardella achter schuilgaat, heeft een nieuw album gemaakt met juist dit euvel. Het klinkt mooi hoor, om in het begeleidend schrijven neer te pennen dat er bijna 75 minuten nieuwe muziek is, maar om eerlijk te zijn, zijn helaas niet alle 75 minuten even boeiend.

Het is niet dat Sardella slechte muziek maakt. Integendeel. Liefhebbers van toetsengerichte symfo met een link naar de jaren 70 en 90 komen zeker aan hun trekken. De muziek is volgens de Italiaanse snit: melodieus en theatraal. Sardella is ook een muzikant en componist met een ruime ervaring. In 1995 is hij begonnen met Doracor en twee jaar later verscheen zijn debuut “The Long Pathway”. Vervolgens leverde hij met zo nu en dan wat langere tussenpozen acht albums af met “Passioni Postmoderne Di Un Musicista” in 2016 als zijn laatste, voor dit nieuwe werk.

In 2024 ontmoette Sardalla de zangeres en componiste Lorena Cossu. Dat resulteerde uiteindelijk in een epic van ruim vijftien minuten, getiteld Unexpected Intersections. Dit stimuleerde Sardella om meer muziek te gaan maken. Deze suite vormt de kern van het nieuwe album van Doracor en is in mijn ogen ook het meest interessante deel van de plaat. Het thema is hoe ‘ons innerlijke kind herenigd kan worden met het volwassen deel’. Hoe dan ook, in deze suite laat Doracor horen hoe klassieke koorzang, theatrale en zwoele symfo verenigd kan worden met klanken die herinneren aan het oude Marillion.

Voor dit album heeft Sardella hulp gekregen van een heel aantal muzikale vrienden. Ik noem als voorbeelden: John Jowitt (bassist van in het verleden onder meer IQ en Arena), Mirko De Maio (drummer van The Flower Kings) en Elisa Montaldo (zangeres en toetsenist van Il Tempio delle Clessidre). Muzikaal zit het dus zeker goed op dit album.

Nadat je door koorzang in het album bent gezogen, komt Doracor met Remnants of Memories. Een symfonisch walhalla van ruim tien minuten. Na een dreigend begin buitelen de toetsensolo’s over elkaar heen, afgewisseld met gitaarsolo’s. De euforie van dit nummer werkt aanstekelijk. In de nummers die volgen zijn de liedjes soms wat klein, dan wel theatraal, of wel fusionachtig. Een nummer dat eruit springt is The Silent Tear. Maar eerlijk gezegd vind ik het verder te veel muziek die het ene oor in en het andere weer uitgaat. Dat veel muziek (bijna) instrumentaal is, is daar ook debet aan. Het is pas met het titelnummer dat ik echt weer op het puntje van mijn stoel ga zitten.

Kortom, ik vind Remnants of Memories en Unexpected Intersections sterke stukken muziek. In deze lange nummers kan Corrado Sardella zijn creativiteit én toetsengeweld kwijt. Veel van het overige werk op dit album is niet slecht. Maar het is te veel en/of het beklijft te weinig. En dan kom ik weer terug op het begin van deze recensie: met een album van zeg maar vijftig minuten was het veel krachtiger geweest.