Dr. CoenobiteAlbum

Dr. Coenobite is Coen Vrouwenvelder en Coen Vrouwenvelder is Dr. Coenobite, een multi-instrumentalist in hart en nieren met een eigen homestudio. In 2022 maakte hij z’n 18^e album, “My Habit II” genaamd, en het zag er naar uit dat dat z’n laatste zou zijn. Dat geloof je toch zeker zelf niet, de muzikant is nu eenmaal niet uit de man te halen. Het is dan ook allerminst verrassend dat hij drie jaar later opnieuw met een album op de proppen komt, sterker nog: dit “Journey of Life” mag gerust worden gerekend tot zijn betere werk.

Zijn albums zijn qua stijl het beste aan te duiden als een organische mengeling van progrock, folk, new age en meditatieve muziek waarin ook elementen jazz, elektronica en wereldmuziek zijn te horen. Namen als Mike Oldfield en Gandalf zijn dan ook voor de hand liggend vergelijkingsmateriaal, temeer daar Vrouwenvelder zich eveneens primair profileert als gitarist. Zijn muziek zit vol elektrisch gitaarspel, 6- en 12-snarige akoestische gitaar en getokkel op de klassieke zessnaar. Daarnaast vult hij z’n muziek op met drumcomputer, basgitaar, fluit en diverse toetseninstrumenten waaronder een analoge synthesizer. Ook is het gebruik van verschillende inheemse instrumenten hem niet vreemd. In een paar nummers zit zang maar die is nogal basaal en komt wat beperkt over. Echt schadelijk voor de muziek is deze nu ook weer niet.

Vrouwenvelder beschouwt zichzelf als amateurmuzikant, maar ik vind dat hij best een treetje hoger mag gaan staan. Zaken als passie, creativiteit, smaak en gedrevenheid zijn ook belangrijke pijlers. Hij doet echt alles zelf, van idee naar cd zogezegd, tevens zijn het artwork en zelfs de bijbehorende videoclips van zijn hand.

Het album gaat in The Source met het kletterende geluid van stromend water van start waarna de drumcomputer, gevolgd door een krachtig en fris pianothema het nummer in gang zet. De elektrische gitaar mengt zich in het geheel waarna het samen met de synthesizer minutenlang een progressief klinkend stuk losse jazz is. Het gaat op het conceptmatige “Journey of Life” allemaal over een open kijk op het leven, te beginnen bij de bron.

De zonsopkomst zoals die in Sun-Rise verklankt wordt, staat symbool voor iemands jeugd en het advies is om van elke minuut te genieten zolang het kan. Het zit muzikaal gegoten in een statig nummer met ronkend baswerk en een leadgitaar die een sitar-achtige partij speelt, niet qua klank overigens. Met Tree of Life levert Dr. Coenobite wat mij betreft het beste nummer van het album af. De toonafstanden van het gitaarspel zijn hier een stuk conventioneler dan in het vorige nummer. Er is een fijne wisselwerking tussen gitaar en synthesizer, de fluit komt er voor de verandering leuk tussendoor en de fretloze basgitaar is goed op z’n plaats.

Gedurende het album hoor je een constante balans tussen homogeniteit en variatie. Zo laat het titelnummer een iets pittiger geluid horen, is Meditation wat lyrischer dan gebruikelijk en kent Change-II een keur aan tempo- en klankwisselingen zoals het echte leven ook van veranderingen aan elkaar hangt. Ik zie hier een Camel-vergelijking. De onderliggende mellotronstrings kleuren het nummer fraai in. Last Dance is niet geheel toevallig een dansbaar nummer. Dr. Coenobite trekt hier z’n meest gelakte schoenen aan en komt met een leuk folkloristisch nummer, en neem maar van mij aan dat de setting helemaal klopt. Sun-Down en Final Destination gaan over het ouder worden en uiteindelijk de dood. Dr. Coenobite pakt in de afsluiter behoorlijk complex uit en laat het aan eenieder over om z’n gedachten te vormen bij dit slot. Nobel.

Met “Journey of Life” levert Coen Vrouwenvelder wederom het bewijs dat hij een bovengemiddeld goed amateurmuzikant is. We mogen blij zijn dat hij als Dr. Coenobite z’n creativiteit zo laat stromen. Hij waakt daarbij uiteraard over de inhoud en zal altijd zien te voorkomen dat het inwisselbaar wordt. Hij is van toegevoegde waarde binnen ons interessegebied.