Eddie Mulder and FriendsAlbum

Dat Eddie Mulder een begenadigd gitarist is, zal bij de meeste lezers van Progwereld bekend zijn. Zo laat de Fries zijn kunnen horen bij Leap Day, Flamborough Head en Trion. Sinds 2015 brengt hij ook soloalbums uit. “The Trail” is alweer het tiende album. Aan inspiratie dus geen gebrek. Op dit album omgeeft Mulder zich met diverse muzikale vrienden, de één bekend, de ander wat minder. De bezetting is ongeveer gelijk aan die van “The Centre”. Om even wat namen te noemen: Colin Bass (Camel) bast op een nummer, Leap Day-collega Gert van Engelenburg speelt toetsen, en Ton Scherpenzeel (Kayak, Camel) is ook van de partij. Toetsenist en producer Henk Steil is belangrijk voor het geluid van Mulder.

Mulder maakt solo instrumentale muziek. De songs zijn melodieus en behoorlijk rustig. Centraal staan de sferen die hij wil overbrengen. Verwacht dus geen volbloed rockende gitaarplaat. Hij liet met zijn eerste platen vooral een akoestisch geluid horen. Sinds het vorige album klinkt steeds meer een bandgeluid. Dat wordt met “The Trail” voortgezet. Ik vind Camel een goed referentiekader. De muziek komt met name tot zijn recht als ze in zijn geheel wordt beluisterd.

Het openingsnummer Ney begint met strings, fluit, en een akoestische gitaar. Daardoor heeft het liedje een wat folky inslag. Later komt ook de elektrische gitaar erbij en krijgt het nummer wat meer het bandgevoel. City Walls is een cinematisch nummer. Dit liedje, met Colin Bass op basgitaar, klinkt als een goede soundtrack van een Engelse film. De laidback vibes en wat jazzy elementen geven dit nummer extra smoel. Gert van Engelenburg van Leap Day komt bovendien met een mooie toetsensolo. Mulder volgt zelf met een gitaarsolo. Door dit alles vind ik City Walls één van de beste songs van “The Trail”.

Ik vind het sowieso het fraaist als de nummers symfonisch zijn, het bandgevoel naar voren komt en Mulder met een fraaie gitaarsolo komt. Andere voorbeelden daarvan zijn Lone Wolf (wat spannender), Chalk and Cheese (doorleefder) en Katsura (oriëntaals, cinematisch, met medewerking van Scherpenzeel). Sommige liedjes zijn wel wat te kabbelend als ik eerlijk ben. Het slotnummer The Trail is het pronkstuk van het album. Deze song van ruim acht minuten is lekker slepend en symfonisch.

Al met al is het aangenaam om naar “The Trail” te luisteren. Nog wel twee minpunten. Mulder maakt nogal eens gebruik van de fade-out, erg jammer. Ook vind ik het drumgeluid flets. Iets meer power en pit had het album op zich wel kunnen gebruiken. Hoe dan ook, met “The Trail” levert Eddie Mulder een album af met mooie melodieën en vooral fijn gitaarwerk.