Enigmatic Sound MachinesAlbum

Thomas Szirmay en Jeremie Arrobas zijn de creatieve breinen achter de Canadese retro-futuristische band Enigmatic Sound Machines. De twee kennen elkaar al vanaf hun jeugd en hebben een drietrapsraket nodig gehad om te komen waar ze nu zijn. Kortom, de symfonische en progressieve aspiraties van de heren tieren op dit derde album, “Imperfect Silence” genaamd, weliger dan ooit. De kracht hier is de tintelende combinatie van warme toetsenklanken, knallende ritmes uit de soundmachines en de nodige proguitspattingen. Goed geplaatste partijen van de gastmuzikanten zoals het smaakvolle basspel van Hansford Rowe (die we kennen van onder andere de band Gong) en de hemel openrijtende sax van Rob Harrison completeren de nummers. Het vermelden van de twee gitaristen die op dit album van de partij zijn is meer dan terecht. Alain Bellaiche en Alain Roig geven de muziek namelijk een perfecte glans. Met z’n allen maken ze deze imperfecte stilte tot een waar genot.

Waar ik doorgaans niet zoveel waarde aan hecht is de originaliteit van de muziek, behalve als deze dat heel erg is natuurlijk. Ik ben ervan overtuigd dat dit een integere, originele hartenkreet is van acht nummers op rij. Het is dan ook logisch dat ze aansluiting hebben gevonden bij het label Prog Rock Essentials, want dit is onophoudelijke kwaliteit. Het begint al bij de instrumentale opener In Perfect Silence. De eerste minuten zijn nogal vrijblijvend gehouden, wel mooi met een filmische inslag, maar je voelt aan alles dat er iets staat te gebeuren. Als dan de ritmiek losbarst en de synth-gitaar ook flink olie op het vuur gooit, ga je direct de proghemel in. Wat een schoonheid. De legendarische Gong-bassist maakt het bijna ultiem.

Het daaropvolgende The Distance Between Here And Now is een markant nummer waar de synthbassen je meeslepen naar eindeloze herhalingen en zinderende Pink Floyd sferen. Het gitaarspel van Bellaiche is er subliem en ook de dwarsfluit en de altsax van Harrison overgieten het nummer met zaligheid. Op een bepaald moment valt dit decor weg en nemen de synthbassen het voortouw. Weer is het die dekselse saxofonist die de gaten mag vullen. Zijn spel op het album is bijzonder prominent aanwezig. Neem bijvoorbeeld House Of Shadows waar hij z’n thematische tonen heerlijk door de muziek heen vlecht en waar hij in de finale van betekenis is. Ook de zware teneur van het donkere en uitermate lome Wrapped In Black weet hij van sprankelende tonen te voorzien.

Toch zou het niet fair zijn om de verrichtingen van voorman Arrobas onder te belichten. Hij is een ware pionier op het gebied van de elektronische muziek en combineert dat met de flair van zeg maar de jaren 80 synthi-pop richting Kraftwerk zoals dat blijkt uit het zinderende Haunted. Het is verbazingwekkend hoe Arrobas je keer op keer weet onder te dompelen in de vibe van het liedje. Hij is er de man niet naar om te imponeren met virtuoze klavierfratsen, Arrobas bedwelmt je met smaakvolle klanken en subtiele pingels.

In Endless Beginning gooit men het over een iets andere boeg. Het nummer is doorspekt met bluesinvloeden die op hun beurt het typerende bandgeluid niet verloochenen. Het pianospel tussen de akkoorden door is daar een mooi voorbeeld van. Het album sluit waardig af met het instrumentale Red Forest. Dit artistieke nummer gaat over een bos in de buurt van Tsjernobyl. Je hoort als het ware de bomen afsterven na de kernramp in 1986. Het is op en top ESM met prachtige verstillingen en een hemelse sax. Het is een nummer dat onder je huid gaat zitten zoals eigenlijk het gehele album dat doet.

Thomas Szirmay en Jeremie Arrobas hadden zich voorafgaand aan het maken van dit album voorgenomen om de weg van de progressieve rock verder op te gaan. Ik hoor zoveel uitstekende dingen gebeuren dat ik volmondig durf te beweren dat ze ruimschoots in hun missie geslaagd zijn. Waar gaat dit naartoe jongens?