ErewänAlbum

Is het mogelijk om een album te waarderen waarop het Franse accent van de zang levensgroot is? Nee, zou je denken. Ja is echter het antwoord. De Franse multi-instrumentalist Etienne Gras alias Erewän levert met zijn tweede volwaardige album “Soul Is the Key” onomstotelijk het bewijs. De man mengt zijn cinematografische folkprog met zoveel ontwapenende vocale charme dat je waarschijnlijk net zo voor de bijl gaat als ik.

De elf composities van de schijf klinken frisser dan fris, met dank aan Alexandre Lamia van Nine Skies, die voor een heldere mix en productie heeft gezorgd. Ook heeft hij een fraaie mastering aan het album gegeven, waardoor de instrumentale opener Greetings from Slumberland voor een weergaloze aftrap garant staat.

De Keltische sfeer is direct overtuigend, compleet met doedelzak, diverse whistles en Mike Oldfield-achtig gitaarwerk. De ingemixte stemmetjes aan het eind versterken het surrealistische beeld dat past bij dit album.

In het daaropvolgende Fantasy Worlds komt Erewän met een tamelijk opgewekt soort progmetal dat te omschrijven valt als ‘pretmetal’. Best leuk voor een keertje zou je denken, maar dan geeft de meesterlijke gitarist Xavier Boscher met een vurig flitsend solootje het nummer een kwaliteitsinjectie van heb ik jou daar. Als we dan in Still Sleeping zangeres Dothy Lorenzetti en bassist Alexis Bietti (Nine Skies) horen, blijkt eens te meer dat “Soul Is the Key” een vat vol goede keuzes is. Zo is High Fever opgesierd met het heerlijke gitaarspel van Patrice Ricolvi, dat voor een bovengemiddeld fraaie fonkeling op het album zorgt.

Vervolgens komt Gras met vier nummers waarin hij de kar weer helemaal alleen trekt. Noemenswaardig is het grotendeels akoestische Salvador’s Window, dat met een Chris de Burgh-achtige vibe het schilderij ‘meisje aan het raam’ van Salvador Dali fraai verklankt. Een ander opmerkelijk nummer is Reaching You, dat lange tijd de smakelijke combinatie kent van opjuttende progmetal en Keltische folk. De laatste paar minuten staan in het teken van een flinke koerswijziging, inclusief een splijtende gitaarsolo. Ook het slepende Revealing Walls en het organische Blackening Sky tonen aan dat Erewän breed in zijn smaak zit, want we horen bluesy momenten en prachtige orkestraties enerzijds en Americana anderzijds.

Op twee van de drie laatste nummers is Alexandre Lamia met zijn gitaar van de partij, en dat is iets om naar uit te kijken. Dat zijn gloedvolle manier van spelen en de muziek van Erewän geweldig met elkaar resoneren, is op voorganger “How Will All This End” (2021) al goed te horen. Zijn spel geeft ook een enorme meerwaarde aan dit nieuwe album. Vooral het afsluitende Ain’t a Farewell is van grote klasse. Het opent lekker folky met de inmiddels bekende Erewän-sound. Vervolgens gaan de akoestische klanken in een zinderend stuk over in elektrische, en uiteindelijk gaat het weer akoestisch verder richting slot.

Etienne Gras heeft met dit tweede album wederom bewezen dat hij een dapper muzikant is die altijd de goede keuzes maakt. Hij is met zijn accentrijke uitspraak blijven zingen. Hoewel dat ongetwijfeld de scherprechter van dit album zal zijn, luister ik naar z’n gevoel.