Eric JohnsonConcert

Na een afwezigheid van veertien jaar is de legendarische Amerikaanse fusiongitarist Eric Johnson weer eens te bewonderen op een Nederlands podium. Ditmaal is Poppodium Boerderij in Zoetermeer de plaats van handeling, evenals in 2012. De geboren Texaan speelt wel geregeld live, maar doet dat bij voorkeur in zijn geboorteland. Slechts zelden maakt hij de trans-Atlantische oversteek. Als dat dan gebeurt, dan is dat ook bijna een garantie voor een volle bak. De gitarist kan rekenen op een grote en trouwe schare fans die geen kans onbenut laten om hem in levenden lijve te aanschouwen. Ook deze avond zijn ze er weer, ruim zevenhonderd fanaten waarvan ongetwijfeld een behoorlijk deel zelf ook de snaren beroert. Voor wie de muzikant niet kent: hij beheerst een veelheid aan stijlen: rock, blues, jazz fusion, soul, folk, new-age, klassiek en country. Johnson heeft gespeeld met onder andere Steve Vai en Joe Satriani in de befaamde G3-samenstelling, en heeft een ongekende status binnen de gitaarwereld.

De Texaphonic Tour 2026 is een lange tournee met een afschuwelijk schema: in iets meer dan een maand vinden 26 optredens plaats, kriskras door Europa, beginnend op 1 juli in Maastricht en eindigend op 4 augustus in het Verenigd Koninkrijk. Ga er maar aan staan. Om exact half negen neemt de show een aanvang. Onder luid applaus van het publiek betreedt het trio het podium van de Boerderij.

Openingsnummer Righteous is een vette Texasblues die direct de toon voor de avond zet. De fans reageren superenthousiast. Ze zijn dan ook in grote getalen opgekomen, de show is volledig uitverkocht. Forty Mile Town is een van de weinige vocale nummers; hij zou er maar vier spelen deze keer. Het heeft een laid-back feel met veel ruimtelijke akkoorden en een fretloze bas, de fusion druipt er vanaf. Tijdens Caravan, een Duke Ellington cover, staat de bas helaas veel te hard. Het doet afbreuk aan de geweldig bassolo van Daniel Kimbro. S.R.V. is afkomstig van “Venus Isle” uit 1996, de meeste nummers, vijf in totaal komen van “Ah Via Musicom” uit 1990.

Na het vocale Friends gaat het jasje uit en volgt een blokje akoestische nummers. De elektrische Fender Stratocaster wordt vervangen door een akoestisch exemplaar. Johnson en Kimbro nemen elk plaats op een krukje. Achtereenvolgens Resolution, Abelia en Chester, een eerbetoon aan de legendarische Chet Atkins met een forse dosis country picking, worden gevolgd door een bassolo op fretloze bas. Daarna worden we nog getrakteerd op akoestische versies van Once Upon a Time in Texas en Song for George. “In D, niet E flat zoals gisteren”, berispt de gitarist zijn baskompaan, quasi-boos.

De rode Gibson Les Paul komt uit de coulissen voor de relaxte jazzy tonen van Stella by Starlight, een cover van een Victor Young-nummer. Na een drum- en basintro is het de beurt aan E Flat Blues, een vette blues-shuffle in de trend van ZZ Top. Nog meer blues met Trueheart Blues, een luie variant, waarin Johnson soepel schakelt tussen meerdere geluiden op zijn gitaar, zijn handelsmerk. Het rockende No Name (Blues Jam) wordt gevolgd door de country and western-stijl van Steve’s Boogie, waarvoor Johnson zijn vertrouwde Fender weer van stal haalt.

On Green Dolphin Street, het origineel is van Bronislaw Kaper, biedt ruimte aan zijn trouwe secondanten op drums en bas om los te gaan op hun instrument. Beiden krijgen tijd voor een uitgebreide solo. Het vocale Desert Rose herbergt een virtuoze solo van de gitarist. Dan zet de Texaan aan voor een ongekend stukje sologitaar. Het hele arsenaal komt voorbij (misschien iets te lang), wat uiteindelijk zal uitmonden in het iconische Cliffs of Dover, met afstand zijn meest bekende nummer en goed voor een Grammy.

Na een klein anderhalf uur is het gedaan met de pret, maar niet nadat er nog een tweetal (korte) toegiften worden gespeeld. Als eerste wordt Zap gespeeld. Voor deze boogie bespeelt Johnson een vuurrode Fender Strat, waarna het laatste nummer van de avond volgt in de vorm van Bold as Love (Axis), oorspronkelijk van de hand van een andere legendarische gitarist genaamd Jimi Hendrix. De zangpartij is matig, het gitaardeel is uitermate goed verzorgd. Dan is het echt afgelopen, het drietal neemt dankbaar het enorme applaus van de aanwezigen in ontvangst.

Het visuele aspect is prima verzorgd: caleidoscoop-achtige graphics, geprojecteerd op een groot scherm achter het podium, begeleiden de muziek. Eén springt eruit: de zen-astronaut bij wie twee gitaren uit zijn backpack steken; heel toepasselijk. Het geluid is echter matig en wordt zelfs ronduit slecht als bassist Daniel Kimbro bij het vierde nummer een andere basgitaar omgordt; heel vreemd. Daarna ontstaat een soort van geluidsbrij waar je niet echt gelukkig van wordt. Zo is de zang slecht hoorbaar, na verloop van tijd wennen je oren eraan. Maar waarom bands toch steeds weer die eigen zaalmixer inzetten met een zo slecht resultaat, is mij een raadsel.

De Texaanse gitarist is inmiddels 71 jaar. Uiterlijk lijkt hij veel op je voormalige natuurkundeleraar, inclusief diens haarstijl. Een spijkerbroek, wit shirt en een jasje vormen het podiumtenue. Het trio speelt twintig nummers, een dwarsdoorsnede uit Johnsons oeuvre, plus een aantal covers. De nummers zijn over het algemeen kort en ontstijgen de vier minuten nauwelijks, of het moet zijn dat er een solo in is verwerkt. Na een uur en veertig minuten zit het optreden erop, waarschijnlijk het maximum conform contract. De toerbus draait al warm, de heren worden een dag later alweer in Luxemburg verwacht. Riemen vast!