Final CoilAlbum

Wanneer je deze plaat helemaal uitluistert, sta je na afloop ongetwijfeld onder spanning.

Donkere spanning.

De vorige keer, toen ik “The World We Left Behind For Others” besprak, was ik niet razend enthousiast, maar ook niet negatief. Final Coil was toen al een wat ongrijpbare band en dat verandert met dit album zeer zeker niet, dat kan ik al verklappen. Productioneel zijn er mooie stappen gemaakt, verantwoordelijk daarvoor is Russ Russel, die ook de mix en mastering heeft gedaan, en alles is opgenomen in de Parlour Studio’s.

In essentie is de band bij elkaar gebleven, hoewel Phil Stiles de onbetwiste bandleider en het creatieve brein blijft en veel naar zichzelf toetrekt. “The World We Inherited” is het derde album in een conceptueel drieluik, nadat eerder “Persistence of Memory” en “The World We Left Behind For Others” al zijn uitgebracht. Op die albums keek Stiles wat meer naar het verleden, op dit album is dat het heden en zelfs de toekomst. Tekstueel aan bod komen samenzweringstheorieën, autoritarisme, isolatie en de fragiliteit van vrijheid.

Een vleugje punk met een stevige metalen ondergrond, zo kun je de nieuweling van Final Coil het beste omschrijven. Van start tot eind ervaar je een dreigende en duistere sfeer. Dat concept is ijzersterk neergezet door Stiles en de zijnen. Dan hebben we het over Jola Stiles op basgitaar en Richard Awdry op gitaar. Volgens de credits lijkt drummer Barry French geen volledig lid meer van de band, maar is hij nog wel verantwoordelijk voor de drumkit.

Zoals gezegd, hangt er over de hele linie een donkere sfeer over het album. Dat is een techniek die je als muzikant moet beheersen. De luisteraar voortdurend een beklemmend en onrustig gevoel geven, en dit vervolgens ook binnen elke song volhouden. Je bent geneigd daardoor te zeggen dat de cd eentonig is, of op zijn minst hypnotiserend. Ik kan veel voorbeelden noemen, maar een treffend voorbeeld is Stay With Me. Donker, mysterieus, hypnotiserend maar vooral beklemmend. Het nummer staat in het midden van de cd, maar het begint gelijk al bij de titeltrack van de cd; The World We Inherited. Die zou buitengewoon geschikt zijn als soundtrack van een enge film. De eentonige zang van Stiles helpt je niet ontspannen, waarna hij figuurlijk je hersens met een hakbijl doorklieft. Creepy, en hallo Black Sabbath!

Wires zet dan ook de toon voor vooral het ritme gedurende deze terreurtoer door de diepste spelonken van Stiles zijn “Armagaddon”. Wat er wel bovenuit steekt is de prima beheersing van de instrumenten. Hoewel het sinister klinkt allemaal, is er veel aandacht voor boeiende productie. De instrumenten produceren naast de ritmes ook sfeerbeelden die het dreigende en onheilspellende gevoel op de cd versterken. Dat is een compliment waard, hoewel die gitaarriffs daardoor wel weer wat gevarieerder mogen klinken van mij. Wil je ook visueel beleven hoe deprimerend de muziek van Final Coil is? Schakel dan naar onderstaande video, waar Stiles in een dwangbuis zijn innerlijke strijd overbrengt.

Purify heeft overeenkomsten met een band als Alcest, maar zijn er ook genoeg vergelijkingen te maken met bands als Tenhi. Of Faith No More. Mooi is de akoestische gitaar die zorgt voor een vleugje hoop, maar maak je geen illusies. Out Of Sorts vervolgt opnieuw dreigend. We zijn nog niet van dat huiveringwekkende gevoel af. Tien nummers lang niet.

Gedurende het hele album word je geconfronteerd met een constant ritme dat in veel nummers terugkeert. Het is een hypnotiserend concept wat het album interessant maakt voor sommigen, waar anderen wellicht volledig op afknappen. Toch is dit album boeiend en heeft het iets ongrijpbaars, je moet er alleen voor open staan. Draai dit album ook niet voor het slapen gaan, de kans is groot dat je belandt in angstaanjagende nachtmerries. “The World We Inherited” is wat mij betreft een fascinerend album en uiteindelijk ook vakkundig gemaakt. Stiles is een vakman die een sfeer kan overbrengen, maar je moet er wel van houden.