Finally GeorgeAlbum

Als je de verpakking van “Painter” openklapt, krijg je eerst een persoonlijke boodschap van George Hahn, de man achter het album te lezen. Hij geeft daarin aan dat het componeren en produceren van dit derde album een grote uitdaging was. “Ik vraag mezelf af of de sfeer op het album niet te melancholisch is,” vervolgt hij. Hij vertelt dat de muziek het gevoel van velen omschrijft nu de wereld vol is met leugens, haat en oorlog. Met dit album wil hij een ruimte creëren waarin we dit een plaats kunnen geven, kunnen overdenken of simpelweg gewoon kunnen genieten van de muziek.

Het lijkt bijna een verontschuldiging. Dat is echt niet nodig, want ook dit derde album van deze sympathieke Duitser is een schot in de roos. Het is waar dat dit album tekstueel wat zwaarder op de hand is en de muziek bij vlagen wat ingetogen voelt, maar het doet niets af aan de kracht van de muziek en de beleving.

Opener Painter weet meteen volledig te overtuigen. Het is vooral de opbouw die indruk maakt. Het eerste deel is mooi klein gehouden met zang, piano en drums. Het koortje en het subtiele Hammond orgeltje geven het geheel een extra laag. Alles komt tot een ingetogen hoogtepunt met een klievende gitaarsolo van Erlend Krauser.

Something New is een voorbeeld van zo’n meer melancholische insteek. Door de strijkers, de blazers en het mid-tempo wordt er meer op sfeer ingezet. Bij vlagen scheert het langs kitsch, maar hij blijft aan de goede kant zitten. Op Why reflecteert hij op de bekende vraag (die niemand kan beantwoorden) waarom we elkaar dit allemaal aan doen. Het nummer lijkt een beetje vast te lopen in drijfzand, maar dan gooit hij er een zeer verrassende break in met een hoofdrol voor drummer Todd Sucherman (Styx) die even helemaal los mag gaan. De daaropvolgende gitaarsolo van Johnny Beck is geweldig.

Ook What Kind Of Place is van de contemplatieve soort. Een nummer met het hart op de goede plek, maar door de orkestraties en de teksten wordt het mij wat te zwaar op de hand.

Ik geniet dan meer van een nummer als Listen, dat vol zit met progrock van hoog niveau. Met een heerlijke toetsensolo, mooie overgangen en een gitaarsolo die het kippenvel op je armen bezorgt. Van hetzelfde kaliber is Child Of The Universe met een hoofdrol voor drummer Todd Sucherman. Mooi om hem in onderstaand YouTube-filmpje aan het werk te zien.

In dit nummer bewijst George Hahn ook wat een goede zanger hij is. Hij weet heel goed wat hij aan kan en hier haalt hij het maximale uit zijn stem. Maar bovenal is hij een begenadigd songwriter en liefhebber van het genre. Het is bewonderenswaardig wat hij met zijn drie albums aan ons gegeven heeft. Dit album is inderdaad wat meer reflectief, maar daarom niet minder goed. Mocht dit je eerste kennismaking met de man zijn, doe jezelf een plezier en verdiep je vooral ook in zijn eerdere werk.