Flame DreamAlbum

Flame Dream is een Zwitserse band die in 2024 verrassend zijn comeback maakte met het album “Silent Transition”. Het vorige album “8 on 6” kwam al uit in 1986, dus een hiaat van maar liefst 38 jaar. Deze herleving spoorde de band uit Luzern aan om hun oude albums – geremasterd – opnieuw uit te brengen. Als eerste “Out in the Dark” uit 1981, nu dus hun tweede lp “Elements” uit 1980. Het is de bedoeling dat de overige platen snel volgen.

Bij beluistering van “Elements” valt een aantal zaken direct op. In de eerste plaats dat Flame Dream op dit album met name zijn inspiratie haalt bij Genesis en Yes uit de eerste helft van de jaren 70. De zang wordt verzorgd door Urs Hochuli (tevens basgitaar) en Peter Wolf (ook houtblazers en saxofoons). En regelmatig zingen de heren samen. Eerlijk gezegd vind ik de zang niet altijd even overtuigend. Het is wat wiebelig. De muziek van Flame Dream is behoorlijk toetsengeoriënteerd. Dat is ook niet zo gek, want de band heeft geen gitarist (meer). De blazers van Wolf geven een extra dimensie aan de muziek en zorgen er ook voor dat de band iets eigens heeft.

Op het album staan drie lange nummers: Sun Fire van bijna tien minuten en Sea Monsters en A Poem of Dancing van ruim dertien minuten. De muziek zit, zeg maar, tussen het pastorale van Genesis en het speelse van Yes in. Met name de toetsenpartijen zijn vaak erg sterk. Zo begint Sea Monsters met een mooi klassiek pianostuk. In A Poem of Dancing refereren de toetsen sterk aan Tony Banks. Ik vind dit nummer behoorlijk sterk met fraaie passages en een vrolijke en lichte toon. Met name de lange muzikale gedeelten tonen het kunnen van deze band. Al vind ik wel dat ik soms wat innerlijke cohesie mis; het lijkt er dan erg veel op dat je luistert naar een jamsessie.

Het compactere Earth Song spreekt mij aan, met duidelijke referenties naar het album “Foxtrot” van Genesis. Heel sterk vind ik de jazzy break met saxofoon en een fraaie overgang naar een zwaar symfonisch gedeelte. Ik vind dat Flame Dream zo beter tot zijn recht komt, meer in balans en krachtiger is. Met het jazzy nummertje Savate? Nose en klotsend water (dat ook in Sea Monsters te horen is) besluit Flame Dream deze plaat.

Natuurlijk, inmiddels is “Elements” 45 jaar oud. De muziek doet dan ook gedateerd aan. De muziek hangt nog erg in de jaren 70, maar heeft niet de ‘eeuwigheidswaarde’ als de albums van de bekende grootheiden uit de periode. Dat neemt niet weg dat er genoeg te genieten valt op dit album, met name in de instrumentale gedeelten. Ik vind het vooral een album voor de liefhebbers van het jaren 70-tijdperk en proghistorici.