Flame DreamAlbum

De Zwitserse progband Flame Dream heeft een onafhankelijke status en dat is mooi. Zodoende hoeft men alleen maar concessies te doen aan hun eigen bandleden en niet aan een aantal bepalende luitjes. Progressieve rock is per definitie een genre waarbij een zekere eigenzinnigheid hoort, zoals het maken van epische lange nummers met afwijkende maatsoorten, het aanbrengen van een veelheid aan tempo- en sfeerwisselingen, evenals het inventief gebruik maken van niet-alledaagse melodieën en harmonieën. Compositorische vrijheid is wat dat betreft een hoog goedje, en Flame Dream laat op de hier besproken heruitgave van zijn vierde album “Supervision” uit 1982 overduidelijk horen waar dit binnen de band toe heeft geleid.

Het is een beetje flauw om te zeggen dat de muziek van Flame Dream hier een kind van zijn tijd was, maar zo is het natuurlijk wel. Het is geen groot geheim dat anno 1982 de nummers van menig progband korter en bondiger waren, met een vaak technocratisch geluid. Denk daarbij aan bands als Rush, Asia en Yes. Het was de tijd van de opkomende polyfone synthesizers en de ijspegels vlogen je om de oren.

Deze digipack laat horen dat Flame Dream helemaal in dat tijdsgewricht past, met dien verstande dat het binnen de nummers een Mekka was van kunde en smaak. Dat eenieder hieraan schuldig was, laat de vlotte openingstrack Blackmail wel horen. Zo laat toetsenist Roland Ruckstuhl zijn klavieren geen seconde met rust, verheft drummer Peter Furrer zich tot de tweede macht, en knalt bassist Urs Hochuli zich een slag in de rondte, met over dit alles heen de gedreven Max Werner-achtige zang van Peter Wolf.

Het daaropvolgende Dancing into Daylight is een kort instrumentaal nummer dat voorafgegaan wordt door een Don’t Stop-achtig intro van akoestische gitaar en aanzwellende drums. Het daadwerkelijke nummer is een vrolijk folky deuntje van dwarsfluit en synthesizer. Het titelnummer Supervision is een ritmische aangelegenheid die niet had misstaan op “Abacab” van Genesis, met ook enige vergelijking richting Phil Collins. Erg fraai zijn de passages met de bronstige saxofoon. Dit instrument, dat als bijnaam ‘de uitlaatklep van de ziel’ heeft, brengt altijd een organische touch met zich mee.

Vervolgens komt de band met drie nummers die menig symfonisch hart sneller zullen doen slaan. Signs of Solitude is een mooi gedragen nummer met halverwege een lekker uitbundig stuk toetsenspel richting UK. Tragedy is een zwierige ballade met prima zang en fraaie laagjes. Dat het compositorisch nogal ééndimensionaal is, hoeft absoluut geen probleem te zijn, temeer daar het vlotte Time for a Change dat daarna flink compenseert. In dit op en top Kayak-getinte nummer, compleet met vocoder, krijgt ook een wervelende orgelsolo volop de ruimte. Tevens komt Ruckstuhl  met een zweverige solo op de synthesizer. Daarna is het met Woman’s Art? even drie minuten op een houtje bijten. Doe dat ook maar, de beloning mag er zijn.

Flame Dream komt ter afsluiting met een epic van bijna dertien minuten, en reken maar dat de heren in staat zijn om je aan de boxen te kluisteren. Paradise Lost, want zo heet het werkstuk, bestaat uit drie gedeeltes die vooral in het tweede en derde deel nogal vol uitstekende dadendrang zitten. Na de sfeervolle opener Arrival komt The Attack, waar het onregelmatige ritme en het prominente basspel daadwerkelijk klinken als een aanval. Het doet een beetje denken aan de muziek van Grobschnitt, en dat is een mooi compliment. Het derde deel heet Finale. De akkoordenreeks hier is van ongekende schoonheid, en als de dwarsfluit er dan nog meer melancholie inblaast, creëert dat veel kippenvel.

Het is een goede zaak dat de heren van Flame Dream bezig zijn om de albums van destijds eindelijk beschikbaar te maken op cd voor het grote publiek. “Elements” uit 1980 en “Out in the Dark” uit 1981 gingen in 2025 dit ”Supervision” al vooraf. De rest volgt.