Flying CircusAlbum

Nee, dit heeft niks met de Britse grapjassen van Monty Python te maken. Deze Flying Circus is een Duitse progband die zich bezig houdt met een eigenzinnige mengeling van jaren 70 prog en hardrock. Het is Genesis en Pink Floyd maar vooral Gentle Giant aan de ene kant en Uriah Heep en Led Zeppelin aan de andere. De band, die een onbetwiste undergroundstatus heeft, bestaat al sinds 1990 en heeft inmiddels al een flink aantal albums op z’n naam staan. Het hier besproken “The Eternal Moment” is hun nieuwste vrucht en dit weelderige werkstuk verdient een even zo bevlogen bespreking.

Het album is met alle vijf de bandleden tegelijkertijd opgenomen in de legendarische Dierks studio die vlak bij Keulen ligt. Deze methode heeft als voordeel dat de spontaniteit beter gevangen kan worden omdat er meer onderlinge interactie is. Het nadeel is wel dat dit een beetje ten koste gaat van de strakheid, maar luisterend naar het eindresultaat denk ik dat de band wat dat betreft de juiste keuze heeft gemaakt. De heren zijn behoorlijk virtuoos, waardoor deze eigenzinnige muziek nergens onbezonnen klinkt. Helaas is zanger Michael Dorp z’n expressiviteit niet altijd de baas, waardoor zijn op zich prima stem niet altijd zo prettig klinkt. Om hem een beetje in een hokje te plaatsen: hij klinkt als een mengeling van David Surkamp (Pavlov’s Dog), Tony Moff Mollo (Grobschnitt), Martin Griffiths (Beggars Opera) en Derek Shulman (Gentle Giant). Tel uit je winst, of niet natuurlijk.

Flying Circus weet wat imponeren is en komt behalve met hun muzikale kwaliteiten ook met overdubs van een echt kerkorgel en een Steinway vleugel. Het openingsnummer A Talk With The Dead liegt er dan ook niet om. In deze mini-epic komt de band tevens met bronstige synthklanken, meeslepende gitaarmelodieën en gepunteerde ritmes in een alsmaar psychedelischer wordende sfeer. Er is een zinderende vioolsolo en weer sleept en springt het. De bombast is groot en soms ook weer niet. We hebben hier te maken met onnavolgbare songsmederij.

Het is goed dat de band op het album niet constant z’n neus tegen het raam drukt en de afwisseling opzoekt tussen intense en lichtere nummers. Green is een mooi voorbeeld van een meer lichtvoetige compositie, al is de passage met de kopstem ronduit tenenkrommend. Toch zijn het de organische klanken die hier de boventoon voeren. De dynamiek fladdert op het album van veel tot niet zo veel.  Zo kan je A Sweet Thing Called Desire beschouwen als milde hardrock. Het bevat uitstekend drumwerk, waarbij een lekker ritme en soepele breaks hand in hand gaan. Het fraai opgebouwde And You Run gaat van start met akoestische gitaar en zang. Vervolgens voegt de viool zich daarbij en uiteindelijk geven basgitaar, drums en toetsen het een jazzy twist, waarna het nummer afsluit zoals het begon. Tot zover het eerste gedeelte van het album.

Het Hawaïaans getitelde Pilikua Akahai betekent zoveel als een grote vriendelijkheid, wat uiteraard een verwijzing kan zijn naar Gentle Giant. Dit instrumentale nummer heeft dezelfde hoekigheid en vertoont in het toetsen- en gitaarwerk bizar veel gelijkenis. Het komt bij mij goed binnen. Het daaropvolgende What Remains is muzikale humor, wat een geschift nummer. Het begint met een soort standaard hardrock, maar daarna krijgt men het op z’n heupen, ik kan er wel om lachen.

Het album krijgt met And You Rest een filmisch vervolg op het eerder op het werkstuk geplaatste And You Run. Hier komt de subtiliteit van met name gitarist Michael Rick en violist Rüdiger Blömer goed naar voren. Het nummer Movie Moments laat zich moeilijk omschrijven. Het is in ieder geval een meeslepend gebeuren met hier en daar wat meer intensiteit zoals die heerlijke bluessolo tegen het eind. Het reguliere album sluit af met het robuuste The Time Machine dat op zijn beurt weer afsluit met imponerend spel op het kerkorgel.

Tot slot is er de bleke bonustrack The Dancing Stone die zacht uitgedrukt mosterd na de maaltijd is. Ik ga niet beweren dat “The Eternal Moment” met al z’n eigenzinnigheid een sterk album is, maar een goede afsluiter zou wel terecht zijn en verdiend.