FuchsAlbum

Eerlijk gezegd kende ik de Duitse band Fuchs nog niet. Toch timmert deze band rond Hans-Jurgen Fuchs uit Stuttgart al jaren aan de weg. Over zijn laatste album “Too Much Too Many” was mijn collega Fred Nieuwesteeg twee jaar geleden zeker te spreken. Fred sprak over ‘uitgebalanceerde composities, met indrukwekkende toetsenpartijen, en een zalig Genesis-gevoel’. Met deze EP “And Once Again (Welcome Max Paul)” wil Fuchs zijn luisteraars kennis laten maken met de nieuwe zanger Max Paul. Het is bovendien een goede manier om deze band te ontdekken. Fuchs heeft vier nummers van vorige platen uitgekozen die nu door Max Paul zijn ingezongen. Hij is daarmee de opvolger van Baggi Buchmann.

Deze EP begint met Don’t Think About van het debuut “Leaving Home”. Dit is een progpop nummer met een wat donker randje, met name door de sfeer en het gitaargeluid. Het symfonisch getinte The Scent And Warmth (Prologue, Pt.2) van “The Unity of Two” uit 2014 vind ik sterk. Mooi Gilmour/Latimer gitaarwerk aan het begin maakt dat ik er direct inzit. De toetsen komen meer naar voren. Ook mooi is hoe Ines Fuchs met haar zang kleurt bij die van Max Paul. Het lied kent een wat heftiger middenstuk om daarna bij het thema van het begin uit te komen. Met een fraaie gitaarfinale komt een einde aan dit nummer.

Sleepwalking Man is van “Station Songs” uit 2018. Een aardig nummer, maar wat ik mis is een refrein dat je bijblijft. Het liedje komt niet echt tot leven. Het beste nummer is And Once Again van het al eerdergenoemde “Too Much Too Many” uit 2023. Inderdaad raakt de muziek aan het Genesis van de tweede helft van de jaren 70. Het lied is mooi opgebouwd en de toetsensolo geeft het nog wat meer cachet en warmte. Als een bonustrack is met Modern Times een solonummer van Max Paul op deze EP gezet, een singer-songwriter gerichte song.

Kortom, voor mij springen de twee langere nummers er vooral uit op “And Once Again”. Max Paul is bovendien een prima zanger. Ik ben benieuwd naar hoe Fuchs zich verder met hem ontwikkelt.