Gísli GunnarssonAlbum

Het waren de vulkaanuitbarstingen in de geboorteplaats Grindavík van IJslander Gísli Gunnarsson die diepe sporen nalieten op zijn nieuwe album “Úr Öskunni”. De gedwongen evacuatie, de verwoesting van zijn huis en de psychologische nasleep van maandenlange aardbevingen en instabiliteit, uitte hij in zijn wonderschone muziek. Dat “Úr Öskunni” zoiets betekent als ‘uit de as(herrezen)’, is veelzeggend. Want zijn melancholische muziek kent het beklemmende gevoel van verlies. Tegelijkertijd is er het verlangen naar een wedergeboorte, de wens om erbij te willen horen en het vinden van een nieuw Heima (thuis).

Heima werd geschreven kort nadat Gunnarsson gedwongen was te verhuizen naar een door het Rode Kruis ter beschikking gesteld afgelegen zomerhuis. Hier manifesteerden isolatie en trauma zich en openbaarden zich het verdriet en de desoriëntatie als gevolg van het verlies van levenslange ankerpunten als plek, identiteit en veiligheid.

Om een beter beeld te schetsen, licht ik nog twee andere titels toe. Glókolla is een koosnaam voor kinderen met blond haar. Het hoopvolle nummer is geïnspireerd door de overweldigende steun die Gunnarsson ontving van zijn (blonde) vriendin, dierbaren en de bredere IJslandse gemeenschap. Hiermee werd het woord veel groter, door de hechte samenwerking in de ondersteuning van de mensen van Grindavík.

Noem het folklore, maar IJslanders zien echt trollen. Zo ook de twee trollen (genaamd Koning en Dienaar) op de top van Þorbjörn, een berg waar Gunnarssen opgegroeide. Tot zijn ontzetting stortten beide formaties tijdens de aardbevingen in. Dit verwoeste landschap verwerkte hij in Andlitin í Berginu – dat De Gezichten in de Rots betekent.

Als multi-instrumentalist en componist combineert Gunnarsson filmische, moderne klassieke muziek met ambient elektronica en de rauwe intensiteit van postrock, black metal en shoegaze. Je hoort op dit persoonlijke album dus veel strijkers en cinematografische uitingen, zoals zijn landgenoten en vergelijkbare sfeermakers Sigur Rós en Ólafur Arnalds dat zo fraai kunnen. Maar er zijn ook muren van gruizige gitaren, hemelse vocalen en donderende percussie. De postrockinvloed van Alcest (waar Gunnarsson mee samenwerkte) laat zich daarbij duidelijk horen.

De muziek op dit album stroomt als een niet te stoppen gletsjerrivier door een nietsontziend landschap. In het eerste gedeelte horen we nummers die grenzen aan pure ambient muziek. Het middengedeelte is van een sinistere schoonheid door de zware gitaarhalen en het zanggedeelte, die breekbaar binnenkomen. En als je de afsluiter de titel Þar sem vindurinn þekkir nafn mitt (Waar de wind mijn naam weet) meegeeft, dan heb je mij bij de kladden gegrepen.

“Úr Öskunni” is, als een IJslands drama in postrock, een prachtig album geworden met een even indrukwekkend als kwetsbaar inkijkje in het verlies in het leven van Gísli Gunnarsson. De daaropvolgende emoties en zoektocht die hem naar nieuwe plekken brachten, leveren pure ontroering en hoop op. Muziek om te koesteren dus.

CD:
LP: