Gong Album

Over de geschiedenis van de psychedelische spacerockband Gong valt heel, heel veel te vertellen. Ik zal het beknopt houden, ken mezelf. De band ziet in 1967 het levenslicht als de Australische zanger/gitarist David Allen het collectief Gong opricht. Onnoemelijk veel bezettingswisselingen later, evenals verschillende experimenten qua stijl, periodes van inactiviteit en diverse afsplitsingen, is de band nog steeds actief. David Allen is weliswaar in 2015 overleden, hij heeft enkele jaren daarvoor de huidige bandleden nog bij elkaar gebracht. Het is een uitstekend stel muzikanten dat ontegenzeggelijk Gong-waardige muziek maakt.

Kijken we naar het hier besproken “Bright Spirit”, dan zien we een aantal zeer verheugende zaken. Het album is het sluitstuk van een trilogie en hoewel voorgangers “The Universe Also Collapses” (2019) en “Unending Ascending” (2023) beslist goed ontvangen albums zijn, gaat “Bright Spirit” daar volgens mij moeiteloos overheen. Het nieuwe album, dat over meditatieve dromen in al hun kleuren en geuren gaat, laat een gedreven mengeling horen van psychedelica, spacerock, Canterbury, fusion, jazz, folk, wereldmuziek en prog.

Het album opent met het tien minuten durende Dream of Mine. Om dit nummer goed te kunnen omschrijven, moet ik terug naar de periode dat ik in comateuze toestand uit de realiteit werd gehouden door een flinke dosis valium. Heftige hallucinaties waren het gevolg, en dit meeslepende nummer zou de soundtrack daarvan kunnen zijn. Het verklankt perfect de chaos van toen in mijn hoofd. In eerste instantie nog niet; dan neemt het nummer je mee naar oosterse landen, dit onder aanvoering van sterke ritmische patronen van drums, percussie en basgitaar. Ook de wat lijzige zang van Kavus Torabi zorgt met zijn sixties geluid voor veel sfeer. Maar dan… de thematische saxofoonpartijen worden in het middenstuk alsmaar hectischer, maar nergens vliegt Ian East naar mijn idee uit de bocht. Het stuk kent de hectiek die vergelijkbaar is met het saxwerk bij Van der Graaf Generator, maar dan enorm gelaagd. Daarna brengt de band het nummer kundig tot bedaren, waarna slechts enkele schitterende akkoorden overblijven.

Het daaropvolgende Mantivule is een instrumentaal nummer met een pulserende beat richting Ozric Tentacles, met een beetje jaren tachtig King Crimson erdoorheen voor de jus. Smaakmakers hier zijn de losjes klinkende saxofoon en de sterke gitaarsolo van Fabio Golfetti. Wat de titel betreft: ‘mantivule’ betekent eigenlijk niks, het is gewoon een zelfverzonnen woord. The Wonderment is een drumloos nummer met sfeervolle toetsenakkoorden en gloeiend gitaarspel. Dit prachtig stukje muziek zet je vizier voor wat komen gaat wagenwijd open.

Vervolgens gaat de band voor de rest van het album in vocale modus verder, en dat is niet verkeerd. Er valt uiteraard volop te genieten van de warme stem van Kavus Torabi, maar daarnaast zijn de composities allemaal keurig op maat. Zo heeft het melancholieke Stars in Heaven een onmiskenbare Beatles-gloed en is het zeven minuten klokkende Fragrance of Paradise een goed gedoseerd geheel van onder andere hoekige ritmes, folky passages, subtiele akkoorden en knallende momenten. Relish the Possibility is weer een mooi Gong-werkje, en zo dient de afsluiter Eternal Hand zich alweer aan. Dit wederom meeslepende nummer vraagt erom dat ik de productie van Frank Byng benoem. Hij heeft de klus zoals zo vaak samen met de bandleden van Gong gedaan. Het eindresultaat is werkelijk subliem.