Green CarnationAlbum

Binnen het drieluik “A Dark Poem” zijn we na het sombere “Part I: The Shores of Melancholia” uit 2025 toe aan het middendeel “Part 2 Sanguis (Blood Ties)”. Geïnspireerd door Shakespeare’s Ophelia, over leven, dood en verzoening met het verleden dalen we met een combinatie van rauwe en kwetsbare nummers af naar diepere, duistere en meer persoonlijke krochten.

Die thematiek van familiaal trauma en latere inzichten vormt het emotionele hart van dit tussenalbum. De teksten, grotendeels geschreven door bassist Stein Roger Sordal, zijn confronterend eerlijk. Ze tonen hoe wrok, onbegrip en pijn met de jaren kunnen verschuiven naar nuance en begrip. Die emotionele gelaagdheid vertaalt zich ook muzikaal: na de zware, logge klanken waarmee de band zich in deel 1 profileerde als een Paradise Lost of Katatonia, klinkt dit album rijper en doordachter, en verschuift de muziek langzaam meer naar prog dan metal.

Het titelnummer waar het album mee opent kent heldere melodieën en golvende toetsenpartijen. Naast wat verdwaalde grunts die we kennen van Kauan en stevige metalgitaren kunnen zeker Arena-fans hier wel wat van hun gading vinden. Het daaropvolgende Loneliness Untold, Loneliness Unfold kent een sober arrangement met alleen wat ondersteunend gitaargetokkel. Sordal zingt fragiel en kwetsbaar, wat het nummer een beklemmende intensiteit geeft.

Daarna scheuren de gitaren weer met krachtige riffs in Sweet to the Point of Bitter,  als Opeth en Pain of Salvation in hun beste dagen. Dat vervolgt zijn weg in het midtemponummer I Am Time dat in zijn melodieuze opzet wel past bij Threshold, net zoals Fire In Ice. Afsluiter Lunar Tale is een breekbaar sluitstuk geworden. Verrijkt met het verstilde fluitspel van Ingrid Ose, ontvouwt zich een rustig slotstuk in de vorm van een introspectieve ballad die zowel troostrijk als dreigend aanvoelt, terwijl de laatste tonen langzaam wegsterven.

Daarmee is na 38 minuten de koek op, en biedt Green Carnation met dit veelzijdige tweede deel een sterk maar helaas kort progmetalalbum aan. Het geeft verdieping aan het overkoepelende verhaal van A Dark Poem, alsook zijn eigen muzikale identiteit en ontwikkeling. Het is al met al zeker niet zomaar een tussenstuk; het is een intens, persoonlijk document dat pijn, verlies en begrip in elkaar laat overvloeien. Het album laat de luisteraar in deze tussenfase achter in gespannen afwachting van het slotstuk van deze trilogie, zowel muzikaal als tekstueel.