Green CarnationAlbum

Met “A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex” bereikt het Noorse Green Carnation het laatste hoofdstuk van zijn progressieve saga die, geïnspireerd door Arthur Rimbauds ode aan Shakespeares tragische Ophelia, teruggaat tot de vroegste reflecties over leven en dood. De eerste twee delen beschreven al een afdaling door melancholie en rauwe intimiteit, waar de collectieve angst voor oprukkende technologie, machtsbeluste leiders en sociale verdeeldheid broeide. Dit derde deel richt die duisternis naar buiten; naar technologie, macht, drang naar geloof, en de collectieve breuken die daar doorheen lopen.

Green Carnation laat wederom zien en horen dat beheersing het sleutelwoord is in zijn woorden en muziek. Het is heel knap dat je een nummer als Unconditional Artificial Chemistry tekstueel verwerkt in je zanglijnen en ook nog eens netjes en melodisch laat lopen. Met recht een Messiascomplex dus, naast alle menselijk leed en somberheid.

En waar Green Carnation in de eerste twee delen vooral metal, rock en folk liet horen, refereert deel drie aan de riffs van Pain of Salvation, het spookachtige van Opeth, en – met name in het titelnummer- het stevigere doch toegankelijk neo-progressieve werk van Galahad. De conclusie van dit alles vertaalt zich in het beste nummer van dit album, Broken Souls, Common Enemies naar een kloof die zo diep is dat hij bijna onoverbrugbaar lijkt. Want volgens onze Noorse vrienden rechtvaardigen we alleen onze slechte gewoonten om te krijgen wat we willen; of het nu religie, geld of de media is. De afsluitende gitaarsolo is daarbij zonder twijfel de climax van de trilogie, en dat doet me deugd. Alleen is met 22 minuten aan progmetalmuziek voor liefhebbers hierna op dit album de koek wel op.

Wat nog rest is namelijk een ruim kwartier durend klassiek werk, uitgevoerd door het Kristiansand Symphony Orchestra en Opera Choir, met speciale aandacht voor fluitiste Ingrid Ose die ook al op voorgaande albums te horen was. De titel Orchestral Suite dekt de lading, al hoor ik er geen suite in, maar meer een symfonie in de stijl van klassiek componist Gustav Mahler. Het is geen zwaar over de top georkestreerde partij of opera-achtige bombast. Hier worden thema’s uit de hele trilogie verweven met luchtige melodielijnen en accenten door hout-, riet-, en koperblazers die de natuurgeluiden uitdrukken, tegenover duister strijkwerk en paukenslagen. Deze interpretatie is heel fraai uitgewerkt, al zul je een pure symfonische fan moeten zijn om deze bijzondere klassieke afsluiter uit te zitten.

“Part III: The Messiah Complex” wordt door de band als een conclusie van het drieluik onder de verzamelnaam A Dark Poem gezien. Zelf sluit ik het ook af, waarin ik met name deel twee als album in zijn geheel als hoogtepunt ervaar. Ik zie uit naar nieuw thematisch werk van deze Noren.