Han UilAlbum

“I Am” is het zesde soloalbum van de Groningse zanger/gitarist Han Uil. Eindelijk is hij erin geslaagd balans aan te brengen in de combinatie van zowel het zingen als het gitaarspelen. Het klinkt qua zang dan ook lekker expressief op de plaat en een aantal nummers is zelfs pakkend te noemen. Het is allemaal mooi in overeenstemming met z’n bovengemiddeld goede gitaarspel.

Een groot verschil ten opzichte van zijn eerdere solowerk is dat het compositorisch allemaal veel meer enerveert. Dat er meer sfeerwisselingen zijn, houd je eigenlijk continu bij de les. Z’n invullingen op toetsen en basgitaar hebben ook al meer cachet en lokken allerminst een geeuw dan wel een gaap uit.

Echt grote verschillen zijn in het openende titelnummer, I Am, nog niet zo waarneembaar. Het is een vrij eenvoudig nummer met een Cosmograf-achtige vibe. Het is een redelijke opener, waar Uil zich nog niet helemaal geeft. Ook in het daaropvolgende We Are Connected is de sfeer nog even gereserveerd, maar halverwege het nummer heeft hij zich losgeweekt en komt hij met prettig toetsen- en gitaarwerk. Strings Of Freedom is een echt topnummer met een aanstekelijke zanglijn en vurig gitaarspel. Uil moet het enorm naar z’n zin hebben want samen met de swingende basgitaar komt de denkbeeldige confetti zo uit je boxen zetten. Ook The Isle Of Skye heeft een pakkende zanglijn die het nummer een folky touch richting Mike Oldfield meegeeft. Uil is op dat moment prima bezig, getuige nummers als Forcing Out The Silence en Won By A Landslide.

In All In Good Time horen we een terugkeer naar de singer-songwriterstijl van weleer, dit is gewoon blues met een symfonische omlijsting. Het album kan deze gamechanger goed gebruiken, ook al doet Uil in Grown verslag van de verwording tot wie hij nu is. Het gaat over eenzaamheid en strijd met een Peter Hammill-achtige expressie tot slot. Na het vlotte Vegan Love volgt de onstuimige afsluiter Night Of Decision. Puntig gitaarwerk en gedragen zanglijnen leiden op hun beurt naar een uitbundige toetsensolo en een spectaculaire gitaarfinale vol levendige klanken.

Han Uil heeft met “I Am” een zeer persoonlijk album afgeleverd. Dat straalt het artwork met z’n vele close-ups eigenlijk al uit en als we het dan toch over de foto’s hebben: sommige plaatjes zijn een beetje vreemd. Dat is absoluut een vingerwijzing naar de muziek die je óók nog een keer extra wil doorgronden.