Hats Off Gentlemen It’s Adequate

Nostalgia For Infinity

Info
Uitgekomen in: 2020
Land van herkomst: Verenigd Koninkrijk
Label: Eigen beheer
Website: https://www.hatsoffgentlemen.com/
Tracklist
Century Rain (9:17)
Twin Earth (5:59)
Ark (11:47)
Nanobotoma (5:26)
Chasing Neon (5:34)
Glitterband (5:32)
Conjoiners (4:31)
Scorpio (1:19)
Inhibitors (3:25)
Nostalgia for Infinity (6:59)
Voyager (5:50)
Sixth Extinction (4:06)
Malcolm Galloway: zang, gitaar, toetsen, drumprogrammering
Mark Gatland: basgitaar, gitaar, toetsen, Chapman Stick
Met medewerking van:
Kathryn Thomas: fluit, zang op (10)
Nostalgia for Infinity (2020)
Ark (EP) (2019)
Out Of Mind (2018)
Broken But Still Standing (2017)
When The Kill Code Fails (2015)
Invisible (2012)

Hats Off Gentlemen It’s Adequate (HOGIA) werd in 2012 opgericht en bestaat uit het duo Malcolm Galloway en Mark Gatland. Met dit album leveren ze hun vijfde langspeler af. En met 68 minuten speelduur mag je langspeler letterlijk nemen.

Qua stijl maakt het duo crossover prog die doet denken aan bands als Phideaux, Salem Hill, Perfect Beings en Quidam. Het betreft hier een conceptalbum dat handelt over de fragiliteit van de menselijke samenleving. Het gros van de nummers is gebaseerd op de science fiction boeken van Alastair Reynolds. Via het boekje is het verhaal goed te volgen.

Ik denk dat “Nostalgia For Infinity” veruit het meest ambitieuze album is dat ik dit jaar heb gehoord. Het geheel is zeer goed doordacht, de nummers sluiten goed op elkaar aan en muzikaal vakmanschap voert de boventoon. Keerzijde van zoveel ambitie is dat het album soms topzwaar aanvoelt en je niet altijd de volle 68 minuten door kunt luisteren. Dit is geen album voor erbij, hier moet je voor gaan zitten.

Het is een goede zaak dat dit duo goed weet te doseren. Intense passages worden afgewisseld met rustige door de piano gedragen stukken of door ambient-achtige stukjes waardoor je je niet overvoert voelt. Een goed voorbeeld voor de veelzijdigheid van dit duo is het nummer Ark. In dik elf minuten demonstreren ze hier hun kunnen. Het bevat een lekker groove, sterk toetsenspel en een paar fraaie gitaarsolo’s. Ze zouden er goed aan doen om een drummer van vlees en bloed aan te trekken. Nu komen de drums nog uit de computer en dat hoor je. Met name de snaredrums klinkt te mager en dat is jammer.





Met zoveel muziek en ambitie is afwisseling belangrijk en daar slagen ze goed in. Vooral het aantrekken van fluitiste Kathryn Thomas is een sterke zet. Luister maar eens naar het instrumentale Twin Earth dat doorspekt is met haar proggy spel op de dwarsfluit. Ze doet me denken aan Jacek Zasada van Quidam. Ook in het stuwende titelnummer, een van de beste tracks van het album, is haar fluitspel geweldig.

Al met al staat er geen slecht nummer op dit album, maar is het allemaal bij elkaar genomen wel iets te zwaar. Door een korte speelduur zou het album nog meer aan kracht gewonnen hebben. Mijn nieuwsgierigheid is zeker gewekt, ik ga die vorige albums ook checken.

 

 

Send this to a friend