Heath Album

Er zijn groepen die dermate snel als paddenstoelen uit de grond schieten, dat zelfs onze redactie ze mist. Gelukkig zijn er trouwe lezers die ons tippen, wat ook gebeurde met de in Den Haag gevestigde groep Heath en hun album “Murmurations”.

Heath is een vijfmansformatie die, ik citeer de informatie op hun website, “een verfrissende en uitbundige geest in de progressieve en psychedelische rock brengt. Geïnspireerd door klassieke invloeden, combineert hun sound instrumentale breedte, organische vocale melodieën, ongebruikelijke maatsoorten, vlammende mondharmonicasolo’s en stuwend gitaarspel tot een betoverende en dynamische ervaring”. Ben je er nog? Gelukkig, dan kan je verder lezen, je krijgt er geen spijt van.

“Murmurations” (het zwermen van spreeuwen vlak voor zonsondergang) is het tweede album, dat volgt op hun debuut “Isaak’s Marble” uit 2024. Het schijfje kent drie nummers, waarvan twee de speelduur van vijftien minuten aantikken. Dat maakt totaal 33 minuten, mager, maar ruim voldoende voor twee kantjes vinyl.

Wat het vijftal op dit schijfje laat horen is op zijn zachtst gezegd bijzonder, maar ook lastig te doorgronden, wat voor veel van onze lezers tegelijk weer een uitdaging is. De muziek van Heath is puur, rauw en ongepolijst. Men maakt veel gebruik van de mondharmonica, die ter hand wordt genomen door zanger Mees Vullings. Ja, beste lezer en luisteraar, je gaat dit album omarmen of afstoten. Bij mij gebeurde het eerste, al duurde dat een paar luisterbeurten. Opener Excordium in D Minor laat gelijk horen wat je kunt verwachten. ‘Excordium’ staat voor de inleiding van een betoog. En in zekere zin is dit album ook een betoog. Muzikaal is het niet meer of minder dan wat onsamenhangend geprevel van Vullings, maar vlak voor het einde ontbrandt het in een fraaie eruptie op gitaar.

Het is de opmaat voor het titelnummer Murmurations. Een lang intro dat ruw is en stuitert, maar bovenal swingt, voor zover psychedelische rock kan swingen. Dat alles met een hoofdrol voor de mondharmonica spelende Vullings. Deze man is het charismatische boegbeeld van Heath (check op YouTube maar eens wat videos). Vocaal vind ik hem ook vrij uniek en niet in een hokje te plaatsen. Zijn stijl houdt het midden tussen zingen en voordragen, waarbij hij de teksten regelmatig als het ware uitspuugt. Maar terug naar de muziek, want die voert je mee langs progressieve, spacey en psychedelische wegen gelardeerd met zalige gitaarpartijen van Ramon Bouter. De afwisseling is groot maar altijd organisch, zoals het lange meanderende instrumentale stuk waar space en psychedelica elkaar halverwege het nummer omarmen.

Nosedive is van een compleet andere orde. Het nummer van ruim vijftien minuten is een muzikale beleving die je doet duizelen. Het begint rustig en bedaard met zwevende toetsen en gitaar die doen denken aan The Doors. De opbouw is fraai, waarbij basgitaar en mondharmonica langzaam worden geïntegreerd. Halverwege wordt de muziek harder en logger en maakt men uitstapjes naar hardrock, waarna het tempo verder wordt opgevoerd naar een swingend stuk psychedelische rock, met uiteraard veel mondharmonica en gitaar. Wanneer je denkt dat het nummer rustig wordt afgebouwd kom je bedrogen uit. Pas nadat een partij zware stonerrock over je is uitgestort, komt de trein met een remweg van anderhalve minuut tot stilstand.

Heath maakt muziek die vooral bedoeld is om op het podium live te spelen. Liveoptredens schijnen daarom een groot feest te zijn. “Murmurations” is een intense luistertrip die je meeneemt, of je nu wilt of niet.

CD:

LP: