Hedvig Mollestad TrioConcert

Ik had er nog nooit van gehoord: Hedvig Mollestad Trio (HM3), maar de beschrijving van de muziek was intrigerend: een volledig instrumentale combinatie van jazz, (prog)metal, psychedelische muziek en stoner. Nou is dat laatste voor mij beslist geen aanbeveling, maar een bezoekje aan YouTube bracht me er toch toe om het aangekondigde optreden van het Noorse trio in Poppodium Boerderij te Zoetermeer niet te willen missen. Een beetje tussen hoop en vrees eerlijk gezegd: het laatste studioalbum is zowel een rijk geschakeerd en gevarieerd stuk muziek als een uiterst vermoeiende bak herrie waarbij je aan het einde naar adem hapt en snakt naar pakweg iets van de Carpenters. “This could be heaven and this could be hell” zongen The Eagles ooit. Op naar Zoetermeer dus, op de eerste warme zomeravond van het jaar. Met mij stonden zo’n 150 geïnteresseerden te wachten op wat komen zou.

Het drietal dat in alle stilte om half negen het podium betreedt is opvallend gekleed: de bassist in een rode glitterjurk, de drummer in een Arsenal-voetbalshirt, en de gitarist/bandleider in een glimmende minirok en hoge laarzen. Opener is een verkorte versie van Four Candles. Het daaropvolgende Approaching doet me sterk aan Led Zeppelin denken. De strijkstok wordt nu voor de drums gebruikt. ”Want some jazz?” is de vraag van drummer Ivar Loe Bjørnstad. We krijgen het tegenovergestelde in Bewitched, Dwarfed and Defeathered, inclusief een veelheid aan dissonanten.

Daarna grijpt Hedvig de microfoon voor de eerste keer. Ze kondigt de integrale uitvoering van het laatste album “Bees in the Bonnet” aan, ik weet dus wat me te wachten staat. See See Bop (let op de woordgrap) heeft wel wat weg van de ZZ Top-gitaarstijl, compleet met zwaaiende armen terwijl Golden Griffin met zijn melodische benadering meer richting Aristocrats en Matteo Mancuso gaat. Itta heeft die typische monotone stonersound gelardeerd met Fripp-achtige loopjes, veel hoge tonen en druk gebruik van de tremolo-arm.

Even tot rust komen met Lamament, dat start met brushes, staande bas en heldere jazztonen uit de gitaar van Mollestad, zoals John Etheridge (Soft Machine) dat zo mooi kan. Het lage tempo is een verademing na al het voorgaande geweld. Los van de komische titel is Bob’s Your Giddy Aunt zo’n typisch HM3-nummer met maf intro à la The Aristocrats, waarna zich een spannende King Crimson-achtige kakofonie ontspint, uiteindelijk resulterend in een metalriff. De volumeknop op 11, naar goed Spinal Tap-gebruik. Het laatste nummer van de meest recente cd, Apocalypse Slow, is een grote bak pokkenherrie. Mollestads gitaar krijst, jankt en gilt, de staande bas doet ook nog een duit in het zakje. Murw gebeukt, dat is wat ik ben na deze complete versie van “Bees in the Bonnet”, maar ook verrast en verwonderd.

Indian Driving biedt volop ruimte voor soli, waaronder een geweldige bassolo in Ding Dong. Op You’re Dead tovert Mollestad etherische klanken uit haar instrument met veel echo en vibrato terwijl Bekken haar contrabas ditmaal met strijkstok bespeelt. Een zwaar overstuurde gitaar in duet met drums in The Rex: ben ik hier getuige van de vrouwelijke Jimmy Page? All Flights Cancelled is een stomende boogie in Jeff Beck-stijl met veel echo en tremolo, plus een dosis finger tapping. Sing, Goddess staat voor zompige heavy bluesrock inclusief duo-act voor twee dames die elkaars instrument kruislings bespelen. Weer die King Crimson-motiefjes, heupwiegend gebracht door het dynamische duo.

Beastie, Beastie betekent heavy metal-herrie door de dames, samen prominent vooraan het podium. Met voor de fijnproever korte fragmenten van Rush (Tom Sawyer) en Deep Purple (Burn). De toegift bestaat uit een cover van het aloude Led Zeppelin-nummer Rock and Roll, de zang (!) komt van Hedvig, haar gegilde vocalen doen aan Geddy Lee denken, haar gitaarspel aan Jimmy Page, in deze rokende versie van het nummer uit 1971.

In totaal speelt het drietal ca. een uur en drie kwartier. Het enthousiaste publiek beloont de band met een groot applaus, het wordt door de dames en heer in dank aanvaard. Het lijdt geen twijfel dat we hier met uitstekende musici te maken hebben met als persoonlijke topper bassist Ellen Brekken. Het gemak waarmee zij haar complexe partijen speelt is bewonderenswaardig. Of het nou de elektrische basgitaar of de contrabas betreft, het vloeit allemaal even moeiteloos en virtuoos uit haar vingers. Complimenten!

Het geluid is snoeihard maar wonder boven wonder goed te horen. Het helpt dat er maar drie muzikanten bezig zijn. Bij tijd en wijle is het geluid werkelijk oorverdovend. Dit zijn van die momenten dat een goede set oordopjes van groot belang kan zijn. Het blijft een moeilijk genre, deze kruising van jazz, metal, psychedelica en prog, ook wel Jazz-Sabbath genoemd. Voor de jazzliefhebbers te heavy, voor de metalheads te soft. Maar feit blijft dat ik me prima vermaakt heb deze avond, heen en weer geschud tussen heaven and hell.