Holle ManglerAlbum

De in Bergheim-Niederaußem opgegroeide Duitse muzikant Holger Mangler startte zijn eerste muzikale aspiratie als drummer en leerde eind jaren 80 orgels en synthesizers bespelen. In de jaren 90 bracht hij albums uit die zich ontwikkelden tot een mix van atmosferische, melodieuze elektronische muziek en progressieve rock. Zijn tweede project Frau Holle, gestart in 2006, richt zich daarbij uitsluitend op een combinatie van trance, house en synthpop.

Het is een beetje verwarrend allemaal want Frau Holle is een sprookjesfiguur terwijl hij onder de groepsnaam Holle Mangler na enkele jaren vertraging nu met het vervolg op “Tales From A Fairy World (Part 1)” uit 2021 komt. Het betreft hier namelijk een dubbel conceptalbum dat gaat over een reis met ups en downs in een sprookjeswereld, waarin overigens geen noot wordt gezongen of een sprookjesverhaal wordt verteld.

We krijgen op dit tweede deel toegankelijke elektronische muziek voorgeschoteld door middel van melodieën en harmonieën met wat progressieve invalshoeken. Om nu meteen Vangelis, Alan Parsons Project of Jean Michel Jarre als referentiekader te noemen gaat me te ver, maar in die hoek moet je wel de broodkruimels zoeken in dit feeërieke sprookjesbos. Zelf mis ik de broodnodige verrassingen in dynamiek, variatie en detaillering die Tangerine Dream bijvoorbeeld zo kenmerken.

Zo af en toe scheurt er een gitaar doorheen die als een boze wolf met de staart tussen de benen snel weer afdruipt. En een kortstondig optreden van een gedigitaliseerd engelachtig koortje in de geest van ERA, red je het ook niet mee. De composities zijn simpelweg niet spannend genoeg, net zoals de beperkte keuze in instrumentatie en eentonige synthesizerinstellingen.

Waar een sprookje meestal goed afloopt met een gelukkig einde, wordt hier geen wens vervuld, laat staan dat er nog lang en gelukkig geleefd gaat worden. De delicate muziek past bij het onderliggende thema dat betovering wil uitstralen en zal de liefhebber voor rustige klanken aanspreken als die de geprogrammeerde drums voor lief willen nemen. Zelf had ik gehoopt op meer inhoud, diepte en vertelkracht, voor nu resteert er alleen een olifant met een lange snuit en die blies het hele verhaaltje uit.