InesAlbum

De jaren negentig van de vorige eeuw kunnen zonder enige twijfel de hoogtijdagen van de neo-prog genoemd worden. Albums van bands als Jadis, Pendragon, Galahad, Cast, Landmarq, Iluvator, Arena, IQ en vele anderen waren dan ook niet aan te slepen. Toch lukte het me om een leuke collectie aan te leggen, hoewel mijn toenmalige vriendin regelmatig haar wenkbrauwen moest fronsen. Gelukkig waren er ook albums die onze wederzijdse goedkeuring kregen. Niet dat dat ertoe doet, het is allemaal voltooid verleden tijd, dacht ik. 
 
Eind 2025 is bij het Duitse label Tempus Fugit namelijk een dubbelaar verschenen met daarin de geremasterde versies van de eerste twee albums van de neo-progformatie Ines, een tamelijk vaste groep muzikanten en zangers rondom toetseniste Ines Fuchs. Beide originelen, “Hunting the Fox” uit 1994 en “Eastern Dawning” uit 1996, staan hier grijsgedraaid in de kast. Ondertussen besef ik hoe fijn het is dat ze nu eindelijk verkrijgbaar zijn voor iedereen die de albums jarenlang niet kon bemachtigen.  
 
Vooral fans van Anyones‘ Daughter zullen met plezier naar de zeven tracks luisteren die Harald Bareth hier zingt. Ook de zang van Asgard-frontman Chicco Grosso (naar mijn idee een van de beste zangers uit de jaren negentig–progscene) verdient het om weer in de aandacht te staan. Eigenlijk is alles lekker gespeeld. 
 
De band weet pakkende zanglijnen te combineren met aanstekelijke ritmes en wervelend spel op met name de toetsen. Wat dat betreft is het Asgardgehalte van de ritmesectie met drummer Thomas Schaufler en bassist Chris Bianchi d’Espinosa zaligmakend groot. De gitaar speelt in de muziek weliswaar geen hoofdrol, maar ook absoluut geen bijrol, met dank aan Massimo Micheletto (Asgard), Hansi Fuchs (Fuchs), en Klaus Mayer (Bel Air). De band weet me keer op keer te raken met breedvoerige zangarrangementen. Hier ligt voor mij de terechte meerwaarde van de door Hansi Fuchs uitgevoerde remaster.  
 
Hoewel je goed kan horen dat op beide schijfjes nagenoeg dezelfde bezetting actief is, zijn er toch verschillen. Zo is “Hunting the Fox” veel songmatiger van opzet met nummers als In the Distance en In the Dark of Night, maar eigenlijk zijn alle vocale nummers naast hun diepgaande instrumentale passages geënt op memorabele zanglijnen. Ook is er op “Hunting the Fox” iets meer met progmetal gestrooid, dit overigens op een Asgard–achtige manier. Sterk wat dat betreft zijn Overture en het afsluitende titelnummer Hunting the Fox, nummers die onverbloemd laten horen dat Ines Fuchs een fantastische toetseniste is. 
 

Het grote verschil met “Eastern Dawning” is dat dit tweede album meer cohesie heeft. Het lijkt zelfs wel of er sprake is van een concept, maar dat is niet het geval. “Eastern Dawning” is een thematisch album, handelend over hoe we aankijken tegen de westerse wereld en de alternatieven die de oosterse cultuur te bieden heeft. Dat lijkt een beetje zweverig, maar dat is het niet. “Eastern Dawning” is een organisch album met meer gitaarwerk, geweldige toetsenpartijen en wederom sfeervolle vocalen. Er is lekker veel zang van Chicco Grosso te horen en dat is een goede keuze.  
 
Het album gaat van start met drie prachtige nummers. Allereerst is daar het overtuigend door Grosso gezongen Friends. De man heeft van nature een fraai vibrato dat me al jaren raakt. Hij voegt zoveel melancholie toe aan de nummers die hij zingt, maar ook de stem van Davide Piai in het sterke Healing Waters mag er zijn. Het is echt verbluffend hoe mooi het vocale segment aansluit bij de nummers die Ines Fuchs presenteert.  
 
Het daaropvolgende Winter is ook al zo wonderschoon. De zwierige akoestische gitaar vormt de perfecte ondergrond voor de warme stem van Harald Bareth, en dan dient die prachtige hoorn zich aan voor een stukje Big Big Train avant la lettre. Het getuigt van vakmanschap hoe gedurende het album de variatie niet hinderlijk is voor de cohesie. Op het verdere verloop komt de band met onder andere tokkels op de akoestische gitaar in Lonely Child, musicalvibes in New Age Dawn, luchtige symfo in Castles on the Sand en progmetal in het niet al te zware Welcome. Het album sluit af met Eve of That Night waar vier vocalisten aanwezig zijn, en dat eindigt met stemmige blaaspartijen van hobo, klarinet en hoorn. 
 
Deze remastering heeft de muziek veel meer op detailniveau gebracht. De originele albums klonken al prima, deze dubbelaar doet daar een flinke schep bovenop. Als liefhebber van het genre hoop ik vurig dat ook “The Flow” (1999) en “Slipping into the Unknown” (2002) ten prooi vallen aan de oppoetskwaliteiten van Hansi Fuchs.