IQConcert

IQ viert zijn 45-jarig bestaan met concerten in het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk in Nederland. Een maand geleden waren ze voor een tweedaagse in Oberhausen en op dag één was ik erbij. Op zaterdag 26 september was de band in De Bosuil in Weert. Wederom trof ik een band die er duidelijk zin in had. IQ kwam met een dwarsdoorsnede van zijn werk, met een lichte nadruk op het nieuwe album “Dominion”. De Engelsen speelden drie nummers van deze plaat.

IQ trapte af met Sacred Sound van “Dark Matter”. Een fraai nummer waarmee je het concert in wordt gezogen en je laat onderdompelen in de typische IQ-sfeer waarin melodie, het theatrale van zanger Peter Nicholls en wat muzikale chaos centraal staan. From the Outside in werd overtuigend gebracht, gevolgd door het lange Far from Here van “Dominion”. Zanger Peter Nicholls refereerde in zijn introductie aan alle dierbaren die hun waren ontvallen tijdens de reis van IQ, met name zijn ouders. Dit maakte het nummer nog kwetsbaarder.

Van “Dominion” werd ook het lange The Unknown Door gespeeld. Ik vind het zelf één van de betere nummers van deze plaat, maar live ook wel een uitdaging om ruim twintig minuten geconcentreerd te blijven luisteren. Hoogtepunten van het concert waren voor mij verder Stronger than Friction, de swingende versie van Subterranea, en het geweldige Leap of Faith.

IQ sloot het concert in eerste instantie af met Never Land. Dit nummer werd opgedragen aan de onlangs overleden muzikant Mark Westwood die in het verleden geluidsman was bij IQ en ook veel met Clive Nolan heeft samengewerkt.

Na een toegift met The Magic Roundabout en The Wake (allebei van “The Wake” uit 1985 alweer) sloot IQ dit concert af. Voor één fan was het concert extra leuk, want hij werd door de band in het zonnetje gezet omdat het zijn honderdste IQ-optreden was. Hij kreeg uit handen van Nicholls een speciaal ontworpen t-shirt.

Kortom, het was weer een feestje om IQ in een uitstekende vorm te zien. De toetsen van Neil Durant zijn vaak ondersteunend, maar gelukkig liet hij ook regelmatig solo zijn kunnen zijn. Uiteraard strooide Micheal Holmes rijkelijk met fraaie gitaarsolo’s en was Peter Nicholls heel goed bij stem. Ik zeg: op naar het vijftigjarig bestaan!