Jakko M. JakszykAlbum

Jakko M. Jakszyk maakt deel uit van King Crimson sinds 2013. Het leven leek uit deze band, maar ze komen in 2025 toch weer met een nieuw album. Hij was ook de leider van de KC-coverband 21th Century Schizoid Band. Hij is echter al vanaf 1974 actief in de muziek en daarnaast ook acteur en producer. Zo heeft hij ook in Level 42 gezeten en was hij betrokken bij twee albums van The Tangent. Vorig jaar kwam zijn biografie “Who’s The Boy With The Lovely Hair” uit. Zijn nieuwe cd “Son of Glen” sluit hierop aan. Na een zoektocht van decennia ontdekte hij wie zijn biologische vader was, dat hij dus de zoon van Glen is.

Jakszyk verpakt zijn woorden in rustige, bijna serene klanken. Stevige rock, jazzy structuren en dwarse ritmes zijn kennelijk uit den boze om zijn persoonlijke verhaal kracht bij te zetten. Zijn prima zangstem verdraagt wat toetsen en gitaar, drums en soms een fluit en een cello. Zoon Django verzorgt het basspel. Het instrumentale tweeluik Ode To Ballina laat eerst cello en fluit centraal staan en deel twee is een fraai stukje gitaarspel – hij is een verfijnd gitarist.

Ook de gezongen stukken ademen rust. Het tempo is bedaard, de klankkleur bijna mellow. De akoestische gitaar, het zweverige toetsenspel, de lichte orkestratie en de fluittoetsen dragen hier ook aan bij. Soms laat Jakszyk het geluid wat aanzwellen of mikt hij er een gitaarsolo in. Die op Somewhere Between Then And Now is heerlijk. Op How Dit I Let You Get So Old beroert superdrummer Gavin Harrison (Porcupine Tree, King Crimson) de hi-hat, dit blaast de luisteraar ook niet omver. Overigens zijn de drummers Ian Mosley (Marillion) en Zoltán Csörsz (Lifesigns) ook nog op dit album te horen.

This Kiss Never Lies is een zo ingetogen en uitgesponnen ode aan Louise, de liefde van zijn leven, dat de mooie gitaarsolo je bijna doet schrikken.

Alles valt samen in het lange titelstuk waarin hij mijmert over zijn vader. Hij stapt hier toch een beetje uit de kaders van de eerdere nummers. Naast de gevoelige zang is ook iets meer stevigheid te horen met enkele riffs, ritmes die bijna wat tegendraads klinken en de nodige geluidseffecten. Het bekijken van de video levert de mooiste ervaring van dit nummer – met ook weer een fraaie gitaarsolo en wat meer uitbundig toetsenwerk – op.

Fijn dat Jakszyk ons op geheel eigen wijze op subtiele wijze zo’n boeiend inkijkje in zijn leven geeft. Niet iedereen zal openstaan voor zoveel ingetogenheid, ik beleef zelf ook wel wat inkakmomenten. Dat maakt deze luisterervaring er echter niet minder bijzonder om.