Jethro TullAlbum

[Dit is de recensie van de heruitgave uit 2026. Scroll naar beneden voor de oorspronkelijke recensie uit 2011 van Markwin Meeuws]

Jethro Tull heeft het uit 1999 daterende studioalbum “J-Tull Dot Com” opnieuw uitgebracht onder de noemer “J-Tull Dot Com: Another Cast of the Net”. Blijkbaar had duizendpoot Steven Wilson, verantwoordelijk voor het remixen van de bulk van Tulls uitgebreide catalogus, geen tijd. Ditmaal werd de hulp ingeroepen van Bruce Soord (The Pineapple Thief). Die zorgt voor een remix in stereo, surround sound, plus Dolby Atmos.

Het album is verkrijgbaar als een gelimiteerde 3 CD + Blu-ray set met de originele mixen op CD1, de 2026 remixen op CD2, en een derde schijf met bonusmateriaal, waaronder zes onuitgebrachte studiotracks en drie live-opnames van de tournee van de band in 2000. De Blu-ray bevat Dolby Atmos, 5.1 Surround Sound en 24-bits stereomixen van het studioalbum, evenals 24-bits stereomixen van het bonusmateriaal (exclusief live-tracks). Het pakket wordt compleet gemaakt met uitgebreide liner notes van Martin Webb en archieffotomateriaal van 36 pagina’s. Vooral die teksten zijn zeer informatief en onderhoudend. Daarnaast geven ze een goed inzicht in het ontstaan van het album en in de psyche van de componist/artiest.

Vooral de drie openingsnummers Spiral, Dot Com, AWOL, maar ook Hunt by Numbers en El Niño profiteren van het werk van Soord. Het klinkt allemaal een stuk frisser dan op het origineel. Maar mijn interesse gaat met name uit naar het materiaal dat nog niet eerder is uitgebracht en het live gespeelde werk.

Een ultrakort instrumentaal nummer, Aborted Soliloquy, en een net zo korte akoestische versie van titelnummer Dot Com Acoustic zijn de openers van CD3. De muziek op It All Trickles Down, Pipes (Close To You) en Stigmata ligt overduidelijk in het verlengde van het aanbod op “Dot Com”, maar ik snap dat ze de ‘cut’ niet gehaald hebben: het blijft allemaal net te weinig hangen. Het instrumentale Recollection No 5 blijft knap overeind, mede door prima Hammondspel van Andrew Giddings. Ook het vrolijke folky Sad Suit kan me goed bekoren. The Secret Language of Birds, hier in een geremixte versie, kennen we al van het gelijknamige soloalbum van Ian Anderson uit 2000. Drie van de beste nummers van het studioalbum, Hunt by Numbers, Dot Com en AWOL, zijn live opgenomen tijdens een concert in het Poolse Katowice in 2000. Ze laten Tull in hun element horen. Het klinkt live allemaal net iets rauwer, vooral in deze uitstekende bezetting.

Of het allemaal de investering waard is, weet ik niet; vooral voor de echte Tull-fan zit er waarde in de opfrissing van het oude album, de niet eerder uitgebrachte nummers plus live werk, en het prachtige boekwerkje met foto’s en vooral veel extra informatie.

CD


LP

[Oorspronkelijke recensie uit 2011]

Bedoeld om de website van Jethro Tull de promoten, kon de buitengewoon tijdsgebonden titel “J-Tull Dot Com” niet slechter worden gekozen. Maar ja, wie had in 1999 kunnen bevroeden dat we anno nu Google zouden hebben? Het bleek ook nog eens het laatste studiofeit van de band te zijn (kerstplaten tel ik uit overtuiging niet mee), dus waarom ‘modern’ doen als je toch alleen maar promotie maakt voor je rijke verleden?

“J-Tull Dot Com” was in 1999 in elk geval een teleurstelling na het voortreffelijke “Roots To Branches”, vier jaar daarvoor, een onderschat, maar door Tull-fans gelukkig niet ongewaardeerde plaat die liet horen dat Ian Anderson aan scherpheid niets had afgedaan. De verwachtingen voor deze plaat waren daarom op zijn minst eager, hoewel de jaren ’80 en ’90 wat Tull-begippen betreft een tijd al een kwestie van vallen en opstaan is geweest.

Maar is deze laatste plaat van Jethro Tull echt zo vreselijk? Nou, dat ook weer niet. De dertien songs zijn hooguit van het kaliber ‘gaat-er-mee-door’, en op zijn best van het niveau van “Night Caps”, die geinige verzamelaar van leftovers uit 1995, waarvan velen ook de laatste jaren te vinden waren op de lawine van remasters die de fan overviel. Het lijkt – met andere woorden – dus wel een verzameling bonustracks, wat ook kan liggen aan het feit dat de cd bomvol nummers staat.

Helaas zijn de dieptepunten er ook, zoals het vreselijke Hot Mango Flush, dat in de vorm van Mango Surprise nog een reprise krijgt ook. Ik kan persoonlijk ook niet veel met de opener Spiral, die me te veel een kijk-ons-eens-swingen sfeertje heeft. Ik kan nog minder met Anderson’s hondenliefde op The Dog-Ear Years. Sowieso, zoals ik al zei, er staan teveel liedjes op deze plaat. Naar het einde toe neemt niet alleen de kwaliteit af, Anderson maakt ook nog eens reclame voor zijn (toen nog komende) soloplaat. Hinderlijk dat ze dat bij deze heruitgave niet hebben weggepoetst.

Maar ach, Dot Com, hoe tijdsgebonden ook, is best een leuk liedje, en hetzelfde geldt voor het aangename Wicked Windows. Het enige echt sterke nummer vind ik zelf Hunt By Numbers, dat weliswaar stoelt op weinig thematisch materiaal, maar het boeverige karakter kent van Occasional Demons van “Catfish Rising” en Kissing Willie van “Rock Island”, twee Tull-nummers die ik vanwege de grappige en stoute teksten erg kan waarderen. Dat masculiene en semi-seksistische van Anderson had hij in latere jaren wel nog wat meer mogen uiten.

Als de plaat vordert neemt niet alleen de kwaliteit af, maar ook de aandacht van de luisteraar verslapt. We veren nog één keer op bij El Nino, dat zich kenmerkt door een sterke riff van de altijd subliem spelende Martin Barre, en ook nog bij Bends Like A Willow, dat gewoon een goed liedje is. Het met een accordeon opgesierde afsluiter A Gift Of Roses is nog redelijk te doen, daarom is de ‘reclame’ van Anderson na dit nummer zo ontzettend jammer.

De conclusie wat betreft “Dot Com”, zoals de plaat in de volksmond heet, is dat het een teleurstellende, uitgebluste plaat betreft, met slechts een paar lichtpuntjes. De plaat heeft voor de verstokte fans wellicht wat te bieden, maar de rest adviseer ik andere platen uit Tull’s zeer rijke discografie te exploreren.

Markwin Meeuws