John HoldenAlbum

Wie een beetje bekend is met het werk van John Holden weet dat deze Engelsman garant staat voor melodieuze symfonische rock. Zijn muziek ademt vaak die typische Engelse pastorale sfeer, al is het bij tijd en wijle wat zoetgevooisd. Holden debuteerde in 2018 met “Capture Light”, en “Thresholds” is alweer zijn zevende album. Inspiratie heeft de Engelsman dus genoeg. En ook op “Thresholds” levert dat weer genoeg mooie muziek op, maar wel met wat kanttekeningen, wat mij betreft.

Het album begint met het zeer fraaie en hoopvolle Seven Ages. Dit nummer is typisch Holden en wordt gezongen door Pete Jones (Tigermoth Tales, Camel). Er ontspint zich een heerlijke symfonische song met een lichte gospelvibe die in je hoofd blijft hangen. “Seven thresholds on my road/ Seven names the heart is shown”: ik betrapte mij erop dat ik het zong tijdens de leswissel toen ik op een nieuwe klas aan het wachten was (ik werk in het onderwijs). Bovendien zorgen de uitstekende orkestraties en de gitaarsolo ervoor dat er ook op dat gebied veel te genieten is.

Helaas ben ik niet zo positief over het tweede liedje Shape Remains. Dit is op zich geen slecht nummer, maar totaal niet mijn stijl. Dit nummer is gezongen door Sertari van Karnataka. Het lijkt wel wat op Des’ree of Alicia Keys. Ik ben dan maar een conservatieve progressieve rock-liefhebber… Dit gaat aan mij voorbij. Ik kan hier niet aan wennen.

Mohawk River is een lang nummer van ruim dertien minuten, dat verhaalt over Mohawk-ijzerbewerkers, mannen uit Haudenosaunee-gemeenschappen die naar het Zuiden reisden en daar meehielpen de imposante stalen skylines van New York en daarbuiten te maken. Dit breed uitgesponnen nummer wordt gezongen door Joe Payne. Ik vind met name de tweede helft van deze song sterk. De sfeer wordt meer ‘uplifting’ en overtuigender.

Om ook de andere songs kort uit te lichten: Zero Minus wordt gekenmerkt door musical-invloeden en A Silent Spark is balladachtig en bevat een fraaie gitaarsolo. Surrender is een duet van Pete Jones met Sally Minear. Het is een mooi liedje, maar als ik eerlijk ben, had ik er wel wat meer van verwacht. Ik mis met name een refrein dat zich in je hoofd nestelt, al is de zang wel uit de kunst.

Met If I Knew trekt John Holden alle registers nog een keer open. Het album eindigt dan met een prachtige finale, waarin het muzikale thema van Seven Ages nog een keer terugkeert.

John Holden levert met “Thresholds” een degelijke plaat af. Op zich kan ik het waarderen dat hij verschillende stijlen verkent, maar geef mij maar de echte symfonummers. Het beste van dit album zit hem toch in het openingsnummer, het tweede deel van Mohawk River en If I Knew met de gave finale. John Holden maakt muziek waarover is nagedacht en die goed in elkaar zit. Daar is niks mis mee, maar dat is het dan ook wat mij betreft.