JunXionAlbum

Dit album zou ik willen bestempelen als het meest bizarre werkstuk ooit. We horen twaalf collages van stemmetjes, geluidseffecten, filmische passages, kunstzinnige escapades, beestachtig spel van de bandleden zelf, stemmige strijkers, en hier en daar wat saxofoon en zang. Tezamen vormen deze collages een nog veel grotere collage die door het leven gaat als “The Isle of Alleys”. Dit derde album van de band zit gevangen in, hoe kan het ook anders… een concept. Het gaat hier over PTSS (posttraumatische stressstoornis), een psychische aandoening die zich kan openbaren bij iemand die iets traumatisch meegemaakt heeft, zoals oorlog. Ook komt de stoornis vaak voor bij ambulancepersoneel en brandweerlieden. PTSS uit zich in terugkerende dromen en angstgevoelens. Reken maar dat Junxion dat perfect weet te verklanken.

Ik leerde de band kennen toen ik in 2019 hun tweede album “Stories of the Revolution” van een recensie mocht voorzien. Waar ik toen al heel blij van werd was het feit dat de vier jonge muzikanten hun virtuositeit prima wisten in te zetten voor het creëren van uitstekende composities. Op “The Isle of Alleys” staan de bakens behoorlijk anders. Het draait hier grotendeels om sfeer, emotie en gevoel, terwijl de behendige instrumentaties meer dienen als breekijzer om je hersenen te doen splijten. Ze kunnen er wat van, de mannen van Junxion.

Het album begint met het filmische The Gate waar de hoofdpersoon vanuit zijn veilige omgeving een prikkel krijgt. Het hek sluit zich en de enorme chaos aan het begin van Welcoming Depth spreekt boekdelen. Deze intensiteit blijft het gehele nummer aanwezig, al moet gezegd worden dat de mengeling van psychedelica, heavy metal, funk en prog hier gaandeweg steeds beter te behappen wordt. Het album telt vier ‘Wandering’-gedeelten die elk een terugkerende droom voorstellen. Zo gaat Wandering – Through Silence over een geheimzinnige missie, hetgeen zich uit in een mooi pianothema, een onregelmatig ritme, en vooral veel gefluister. De overige delen zijn overwegend ook behoorlijk bedaard en dat biedt ruimte om in de tussenliggende nummers waar nodig uit te pakken.

The Mirror is het eerste gezongen nummer, en ik moet zeggen dat Vladimir Lalic dat geweldig doet. Hij wordt hier afgelost door strakke riffs van gitaar en basgitaar. Later spelen ze samen en is er ruimte voor een wervelende toetsensolo van Martijn Hak. Dat dit een imponerend nummer is, kan je al afleiden aan de prachtige strijkers van Zoroaster aan het begin. Wandering – Into Alleys is weer zo’n intrigerend intermezzo. Dat alsmaar sneller gaande riedeltje van de sequencer is buitengewoon listig. In het robuuste Gears, Pinions and Reason klinkt wanhoop door, maar ook Dream Theater met Gothische elementen. Zo voltrekt zich het hele album en in Wandering – Alone, het moet even genoemd worden, zit een juweel van een melodische gitaarsolo van Maarten Jung.

Na het donkere Neither and Both waarin de hoofpersoon op zoek is naar een informant en waar de saxofoon van Paul van de Calseijde twee kanten laat horen (weelderig en gevoelig) volgt de orkestrale euforie van Ascension. Dit mag je eigenlijk rekenen als de finale van het album. The Ocean is dan wel het laatste nummer. Het is een kort kampvuurliedje dat naar mijn idee niets toevoegt aan dit indrukwekkende concept.

JunXion heeft met “The Isle of Alleys” een intrigerend album afgeleverd, een werkstuk waar pracht en grimmigheid in elkaars verlengde liggen. De originaliteit van het gebodene is zeer noemenswaardig en absoluut een unique selling point. Dit album is enig in zijn soort.