KarmamoiAlbum

“The Terminator”, “Alien”, “RoboCop”, “Star Trek”… om maar even een paar sciencefictionfilms te noemen waar een android in voorkomt. Een robot met mensachtige trekken. Soms zijn de robots niet of nauwelijks van echte mensen te onderscheiden. Stel, dat je in zo’n wereld zou leven? Zou je dan verliefd kunnen worden op een android?

Een bijzondere vraag om een recensie mee te beginnen denkt u wellicht, maar op het nieuwe album van het Italiaanse Karmamoi staat de liefde tussen een mens en een mensachtige robot centraal. Volgens het begeleidend schrijven gaat het album erover dat wanneer gevoel en ratio elkaar ontmoeten, zelfs fouten mooi kunnen zijn. De plaat heet dan ook “Eternal Mistake”. Liefde is dan de ‘eeuwige fout’ die we als mensen steeds maken en ons het gevoel geeft dat we leven. Wat ik zelf ook uit de teksten haal is de vraag: wie is de mens, wat maakt een mens tot mens?

Goed, deze interessante gedachten zijn de rode draad van deze plaat. Deze band maakt niet de typische Italiaanse ‘zwierige’ prog, maar komt met een modern en wat heavy prog-geluid. Wel is de muziek van Karmamoi cinematisch en verhalend. De luisteraar krijgt ruim een uur aan muziek voor de kiezen. Het geluid van Karmamoi is behoorlijk zwaar en vol. Gitarist Alex Massari zorgt regelmatig voor gitaarsolo’s. De toetsen zorgen met name voor de inkleuring. Valerio Sgargi eist de aandacht op met theatrale zang.

Het album bestaat uit een aantal relatief korte songs en twee lange nummers. Na een introductie, geeft het opzwepende Lara Is Your Name een goede indruk van het kunnen van de Italianen. Dit liedje heeft bovendien een goed refrein. Ik vestig ook de aandacht op No Soul. Mooi hoe de band laid back muziek (bijna softjazz-achtig) combineert met moderne prog en een scherpe gitaarsolo. Op We Are Going Home, met Susanna Brigatti op zang, klinkt de muziek bijna musicalachtig.

Dan de twee langere nummers. Deze nummers springen er voor mij echt uit. Nothing But kent wat gevoelige thema’s en Randy McStine zorgt voor een fijne gitaarsolo. Ik vind Hero nog beter. Het nummer is wat gejaagd en beklemmend. Adam Holzman mag zich uitleven op de toetsen en komt met een mooie Moog solo.

Met “Eternal Mistake” levert Karmamoi zeker een goed album af. Je moet bovendien de tijd nemen om het te doorgronden. Misschien ligt het aan mij, maar ik vond het de eerste luisterbeurten nogal een brij. Doordat de muziek zo vol zit, is er het gevaar dat er een soort van ‘ik zie door de bomen het bos niet meer’-prog ontstaat. Maar de Italianen weten daaraan te ontsnappen, als je hen als luisteraar de kans geeft. Hoewel ik een aantal nummers eruit heb gelicht, komt dit album met name tot zijn recht als je het in zijn geheel luistert. Een echte conceptplaat dus.