Kristoffer GildenlöwAlbum

Ken je die albums waar je steeds de volumeknop hoger en hoger wilt zetten? “[Humanised]” van Kristoffer Gildenlöw is zo’n plaat. De Zweedse Nederlander is sinds 2012 gestaag bezig met zijn solocarrière. De albums zijn vaak wat singer-songwriterachtig. Niet dat daar iets mis mee is overigens. Maar Gildenlöw vond het tijd voor een harde plaat. De link met zijn voormalige band Pain of Salvation is dan snel gelegd. In het begeleidend schrijven vertelt Gildenlöw dat hij sommige nummers al jaren heeft, maar dat nu het moment is om ze uit te brengen. Als thema zoomt hij in op verschillende perspectieven van de mens, en dan vooral de mens die teveel produceert en consumeert, en oppervlakkig, hebzuchtig en hypocriet is. Het is Gildenlöw menens, en dat is ook te horen in zijn muziek.

Uiteraard zorgt hij zelf voor de zang en de meeste instrumenten. Gildenlöw wordt bijgestaan door Leo Margarit op drums (Pain of Salvation, For All We Know). Hij drumt zeer overtuigend en slaat gelukkig niet alles dicht. Daniel Magdic en Thijmen van der Meer tekenen voor een gitaarsolo. Dit alles levert gelaagde muziek op. Ik ben gecharmeerd van de zang van Gildenlöw, donker en emotievol. Wat mij ook erg bevalt is dat de muziek nergens uit de bocht vliegt.

Het album begint met het instrumentale Rendering. Dit nummer zet de toon voor het hele album. Na een mysterieus begin barst het geweld los. Het tweede liedje Nothing Lasts Forever is lekker progressief, stuwend en overtuigend. Ik weet het wel: urgentie is een containerbegrip, maar toch gebruik ik deze term maar om de muziek van Gildenlöw te karakteriseren. Met Landfill gaat de Zweed helemaal in de overdrive. Het is alsof hij zijn singer-songwriterwerk pakt en daar met furie overheen raast. Met The Almost gaat hij op dezelfde voet verder.

Ik vind Nothing Stays the Same een fijne track. Net wat minder stevig, lekker wat galm en een donkere mysterieuze sfeer. Dit alles zorgt voor een lichte gothic touch die mij goed bevalt. Before I Sleep is zalig proggy en tegendraads. Er gebeurt veel in deze song. Gildenlow strooit met prachtige melodieën die vakkundig worden verbonden. Met Binary komt een einde aan deze sterke plaat. Gildenlöw gaat nu wat meer de elektronische kant op, en darkwave komt uit je luidsprekers of hoofdtelefoon. Wat flarden synthpop en stevige rock vervolmaken deze song.

Tja, en dan kom je tot de kern: ik ben tuk op dergelijke muziek en ze raakt mij. Met name het eerste gedeelte van het album is behoorlijk stevig, maar nooit te voor mij. Gildenlöw komt met sterke songs en melodieën. Het voelt als één geheel. Ik ben onder de indruk van “[Humanised]”.