Lacuna Coil

Shallow Life

Info
Uitgekomen in: 2009
Land van herkomst: Italië
Label: Century Media
Website: Lucuna Coil
MySpace: Lacuna Coil
Tracklist
Survive (3:34)
I Won't Tell You (3:47)
Not Enough (3:40)
I'm Not Afraid (3:22)
I Like It (3:42)
Underdog (3:40)
The Pain (4:00)
Spellbound (3:21)
Wide Awake (3:51)
The Maze (3:38)
Unchained (3:22)
Shallow Life (4:00)
CriZ: drums
Marco Biazzi: gitaar
Andrea Ferro: zang
Cristiano Migliore: gitaar
Cristina Scabbia: zang
Marco Coti Zelati: basgitaar
Shallow Life (2009)
Karmacode (2006)
Comalies (2002)
Unleashed Memories (2001)
Halflife-EP (2000)
In A Reverie (1999)
Lacuna Coil-EP (1998)

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: Lacuna Coil is altijd een band van gemiddelden geweest in mijn beleving. Toch heb ik het altijd een fascinerende band gevonden. Waarom is mij zelf niet echt duidelijk. Ik denk een beetje door de wat ongewone samenstelling van de band, de ietwat gevaarlijke schoonheid van zangeres Cristina Scabbia, de sound van de band en de daarbij kenmerkende stemmen van de genoemde zangeres en collega zanger Andrea Ferro. De band heeft op mij altijd een ‘lekkere’ uitstraling gehad. Een marketeer zou zeggen dat het product “goed is weggezet”. Als ik Lacuna Coil onverwacht ergens hoor, dan herken ik de muziek uit duizenden, ook al wil dat niet zeggen dat alles van buitengewone kwaliteit is. Voor de minder bekenden van de band, Lacuna Coil maakt wat ik noem herkenbare en stampende melodieuze metal met bombastische inslag.

Het vorige album “Karmacode” van Lacuna Coil was in de Verenigde Staten een groot succes, mede ook omdat de muziek hoofdzakelijk gecomponeerd was om juist die markt te veroveren. De Italianen hebben altijd al een goede verhouding gehad met Amerika en ook bescheiden hitjes gescoord met eerdere albums als “Comalies” en “Unleashed Memories”.

Het is overduidelijk dat “Karmacode” voor succes heeft gezorgd in de V.S. Meerdere hitnoteringen en een grote tour was het gevolg van dat succes. “Shallow Life” moet daarom nog meer succes brengen aan de andere kant van de Atlantische oceaan. De band heeft daarvoor Don Gilmore aangetrokken, die ook een aantal albums van Avril Lavigne, Linkin Park en  Pearl Jam heeft geproduceerd.

Lacuna Coil maakt in mijn ogen niet al te complexe muziek. De band heeft altijd in het achterhoofd gehad om de wereld te veroveren met hun muziek. Ze componeerden daar de muziek ook een beetje naar: lekker in het gehoor klinkende stevige rock met een melodieuze en soms elektronische (keyboard) inslag, zonder al te veel poespas. Zangeres Cristina Scabbia en duo zanger Andrea Ferro zingen redelijk, maar hebben elkaar nodig om het geheel een beetje spannend te houden. Zo is het dus ook met dit album, al kan je de invloeden van producer Don Gilmore hier goed horen, aangezien er wat trekjes van Linkin Park te horen zijn. Goed voorbeeld is de opener van het album Survive. Je verwacht elk moment dat de zanger van Linkin Park er door heen gaat schreeuwen. Gelukkig is I Won’t Tell You van ander kaliber, dat is namelijk lekker vlot en catchy. Ondanks dat de muzieklijn makkelijk in elkaar zit, is dit één van de nummers die mij het meest bevalt, en ik zou er niet vreemd van opkijken als dit nog als single wordt uitgebracht.

I Like It is typisch een nummer wat valt onder mijn omschrijving van de band in de eerste alinea. Dat stampt namelijk weer lekker weg en blijft goed hangen. Critici van de band kunnen van I’m not afraid wellicht zeggen dat op dit nummer de invloed van Gilmore het grootst is, aangezien zowel muzikaal als ook de zang erg veel overeenkomsten kent met die van Linkin Park. Toch moet ik als kenner van beide bands zeggen dat Lacuna Coil op dit album niet bijzonder veel afwijkt van het vertrouwde geluid wat men in het verleden produceerde.

Tot slot nog even dit: titelsong Shallow Life is een juweeltje. Prachtig gedreven door een mooie piano en een simpele maar verslavende sample, zet zangeres Scabbia hier een mooie prestatie neer. Bijzonder prettige afsluiting, ook al is het dan niet helemaal representatief voor de muziek van Lacuna Coil. Want de hoofdmoot blijft toch aanstekelijke gitaarrock die een grote groep mensen zal aanspreken.

Ik ben niet verrast en niet echt teleurgesteld met dit album, het neigt een beetje naar overproductie en het is geen blijvertje. Zo langzamerhand is de rek en de creativiteit er een beetje uit bij Lacuna Coil. Daarom maar even een subtiele hint voor de bandleden: wordt het niet eens tijd voor nieuwe projecten?

Ruard Veltmaat
Koop bij bol.com

Send this to a friend