Le OrmeAlbum

Le Orme (de voetstappen) is een Italiaanse progressieve rockband die midden jaren ‘60 in Venetië werd opgericht als beatgroep. Samen met Area, New Trolls, Premiata Forneria Marconi en Banco del Mutuo Soccorso vertegenwoordigen zij de belangrijkste exponenten van de Rock Progressivo Italiano en verwierven zij aanzienlijke internationale faam in de jaren zestig en zeventig.

De band doorliep na haar oprichting diverse stadia zoals de beat-psychedelische periode (1966-1970), de progressieve periode (1970-1978) en de klassieke periode (1979-1980). Ook werd er een zijstraat ingeslagen richting de elektropop (1981-1992). Het spreekt bijna vanzelf dat in een tijdsbestek van zes (6!) decennia een karrenvracht aan muzikanten voorbij trok. De belangrijkste ex-leden zijn Aldo Tagliapietra – zang, gitaar, basgitaar, sitar (van 1966 tot 2009) en Tony Pagliuca – piano en toetsen (1968–1991, 2015, 2023–2024). De geschiedenis van de band wordt uitstekend en overvloedig beschreven in de Italiaanse versie van Wikipedia. Het enige lid dat er (vrijwel) vanaf het begin bij is, betreft drummer Michi Dei Rossi.

De muziek van Le Orme wordt algemeen beschouwd als een van de belangrijkste pijlers van de Italiaanse progressieve rock. In hun hoogtijdagen (zoals op het meesterwerk “Felona e Sorona”) leunde de band zwaar op weelderige synthesizers, orgels en Mellotrons. Dit zorgde voor een atmosferisch, bijna ruimtelijk geluid dat vaak wordt vergeleken met Britse iconen als Emerson, Lake & Palmer (ELP). De composities wisselen vaak tussen dromerige, melodieuze passages met akoestische gitaar en krachtige, complexe instrumentale uitbarstingen. Daarnaast integreert Le Orme invloeden uit de Europese klassieke muziek in een rock-context. Veel van hun albums zijn conceptalbums met een mysterieuze of filosofische ondertoon. Kortom: toetsen-gedreven symfonische rock in een ambitieus jasje.

“Plays Venice” is een livealbum van de Italianen. Net als eerdere albums uit de laatste jaren van de band, werd dit album op één avond, 22 maart 2025, opgenomen. Ook dit album kwam tot stand dankzij een crowdfunding campagne van de band, waarop een groot aantal fans enthousiast reageerde. Het album bevat covers van andere artiesten, maar ook klassiekers van de band zelf. Het is een ambitieus eerbetoon aan de stad Venetië, de geschiedenis van de muziek die de groep inspireerde en aan de band zelf. Het album is uitgebracht op een dubbel-cd en dubbel-vinyl, met daarnaast een dvd.

De Italiaanse legendes spelen muziek van 1700 tot nu, met een orkest en gastmuzikanten, en streven ernaar hun klassieke symfonische sound te combineren met de sfeer van Venetië. Het concert zelf is een groots spektakel: Le Orme speelt samen met het Orchestra Regionale Filarmonia Veneta, diverse muzikanten (waaronder ex-lid Tolo Marton) en zelfs een aantal zingende Venetiaanse gondeliers maakt zijn opwachting. Hoewel de titel “Plays Venice” anders doet verwachten vindt het optreden plaats in Gran Teatro Geox, Padua, toch gauw zo’n 45 kilometer westwaarts. Ze spelen dus muziek ván Venetië, niet in Venetië.

Naast klassieke Le Orme-hits en covers van andere artiesten worden stukken gespeeld die geïnspireerd zijn door de geschiedenis van Venetië, van Vivaldi tot Pink Floyd. Hierbij wordt verwezen naar het legendarische optreden dat de Britten gaven op een drijvend ponton in de Italiaanse stad op 15 juli 1989. Het blokje Pink Floyd bevat verkorte uitvoeringen van Shine On You Crazy Diamond, Wish You Were Here, Money en Another Brick In The Wall Part2 en is mager van kwaliteit.

Het orkest presenteert stukken van Vivaldi’s “Vier Jaargetijden”, Lente en Zomer, voorafgegaan en onderbroken door een stukje ELP-achtige muziek van de band zelf, Collage. Die combinatie klinkt wonderbaarlijk goed en dat geldt ook voor het bekende Rondò Veneziano. Ook het prachtige Adagio van de barokcomponist Tomaso di Albinoni komt prima uit de verf in de vertolking van orkest en groep. Zelfs als halverwege een saxofonist en koor het nummer in een moderne variant afronden. De populaire stukken, hier in de Italiaanse versie, zijn bijna allemaal bekend: You Don’t Have to Say You Love Me, Time To Say Goodbye, sommigen minder zoals Forever and Ever with You en If Only. Maar zonder uitzondering met het nodige bombast en pathos gezongen, de Italiaanse tenor Luca Minnelli steelt in dit verband de show.

Voor de echte fan van Rock Progressivo Italiano zijn de eigen nummers die Le Orme zelf speelt, al dan niet met behulp van gastmuzikanten/zangers, het meest interessant: Acqua Di Luna (“Il leone e la bandiera”, 2024), Sguardo Verso Il Cielo (“Collage”, 1971), Amico Di Ieri (“Smogmagica”, 1975), Gioco Di Bimba (“Uomo Di Pezza”, 1972), Canzone D’Amore en Sulle Ali Di Un Sogno (beiden “Sulle Ali Di Un Sogno”, 2019). Ze laten horen waar Le Orme voor staat: originele, melodieuze composities met invloeden van klassiek, folk, prog en rockmuziek.

In zekere zin is het een vreemd concert, met een grote variatie aan artiesten, dans en muziek. Van Emerson, Lake & Palmer-achtige stukken en Pink Floyd medley tot musical, opera en populaire muziek. Een beetje in de trend van Night of the Proms. Opmerkelijk: het draagbare toetseninstrument van Michele Bon, de ‘Alien’ genoemd, is in staat om het gitaargeluid zodanig goed te emuleren dat het op bedrog lijkt. Ik kan het in ieder geval niet van echte gitaarsound onderscheiden en kan mijn oren niet geloven als ik de man niet aan het werk zou hebben gezien op de DVD.

CD


LP