Legacy PilotsAlbum

Frank Us heeft de smaak goed te pakken! Sinds hij met het debuut “Con Brio” de prog-arena betrad, verscheen er steeds binnen twee jaar een nieuw album. Met “Camera Obscura” zijn we aangekomen bij album nummer zes. Aan creativiteit geen gebrek, want dit keer komt hij met twee schijven op de proppen. De delen 1 en 2 kun je los op cd kopen, of je koopt beide versies als dubbel lp.

Frank Us is dan wel het brein achter de muziek, hij werkt niet alleen. Hij heeft het steeds over zijn ‘squad’ of zijn ‘pilots’. En deze groep muzikanten is wederom indrukwekkend. Denk aan Todd Sucherman (Styx) en Marco Minneman (The Aristocrats, The Sea Within) op drums en Jake Livgren (Emerald City Council) en John Mitchell als extra vocalisten. En dan doen Pete Trewavas (Marillion) en Steve Morse (Flying Colors) beiden ook nog een duit in het muzikale zakje. Uiteraard is goede vriend Finally George ook van de partij.

Kapitein Frank Us heeft zijn koers niet gewijzigd. Een cynicus zou daar iets van kunnen vinden, het blijft allemaal wat veilig, maar liefhebbers mogen in hun handen wrijven. De kwaliteit van de muziek is gewoon heel hoog en de composities zijn goed doordacht. Daarbij zorgen de vele instrumentale uitstapjes voor veel kippenvelmomenten.

Het genieten begint al meteen bij opener Midnight Tide dat een heerlijke schwung heeft. Vooral het instrumentale tweede deel is genieten. Het baswerk van Lars Slowak valt in positieve zin op en de gitaarsolo van Steve Morse is genieten. Het drieluik biedt progrock van de bovenste plank.

Met My Anchor slaat hij de plank vervolgens pijnlijk mis. Muzikaal is het allemaal wel in orde, maar de teksten zijn zo mierzoet dat het glazuur van je tanden schiet. Dit nummer doet aan als een goedkope en slecht geschreven soap. Deze sla ik voortaan over, brrr.

Gelukkig is de rest van “Volume 1” erg sterk. Het niveau van het openingsnummer wordt hier uitstekend vastgehouden. Cloud City is een instrumentaal werkje met een sterke opbouw. Het opent rustig met soepel basspel en een akoestische gitaar. De licht bombastische toetsensolo doet denken aan het werk van Erik Norlander. In A Fleeting Echo wordt de zang verzorgd door Finally George en dat doet hij met verve. Frank Us doseert zijn zwevende toetsenspel met chirurgische precisie.

De absolute prijspakker van dit album is zonder twijfel het geweldige Afterglow. Hierop klopt alles. De zang van John Mitchell (Arena, *Frost, It Bites) met zijn heerlijke rauwe randje past hier perfect. Daarbij is het refrein er eentje om naar uit te kijken. Je krijgt hem ook niet meer uit je hoofd. De korte gitaarsolo’s van Seth Hankerson zijn lekker meeslepend. Een nummer dat je rustig een uurtje op repeat kunt zetten.

Het tweede deel doet niet onder voor het eerste. Hier wordt het gros van de vocalen door Finally George verzorgd. Ik ben groot liefhebber van zijn warme stemgeluid. Er springen verder geen nummers echt uit, ze zijn allemaal gewoon goed tot zeer goed. De echo’s naar het verleden zijn legio. De grote namen uit de jaren ‘70 hoor je overal wel voorbij komen. En anders zitten er in de teksten ook nog wel easter eggs (‘all passengers go to platform 2112’). Daarbij lijkt de hoes van volume 2 een ode aan “Brain Salad Surgery” van Emerson, Lake and Palmer. Zo worden wij progliefhebbers toch maar mooi 98 minuten lang verwend met uitstekende muziek.