LifesignsAlbum

Weet je wat het is? De nieuwe Lifesigns is verslavend. Voor mij dan. Dit is symfonische rock waar ik van houd. Ik heb de tag ‘jaarlijstmateriaal’ gebruikt, en dat is wel een lastige aangezien ik deze recensie in februari schrijf. Maar ik kan me niet voorstellen dat deze plaat niet in mijn top 10 over 2021 komt. Sterker: als deze cd niet in de top 3 eindigt, is er een sprake van een geweldig progjaar.
Lifesigns heeft met een titelloos debuut en “Cardington” terecht veel lof geoogst, ook op ons eigen Progwereld. Maar deze nieuwe plaat “Altitude” is weer stap voorwaarts. Ik kan deze recensie kort houden. En dan houd ik het bij twee woorden: verslavend en briljant.

Maar goed, ik zal er meer woorden aan besteden. Wat Lifesigns zo goed maakt is dat de band met John Young een rasmuzikant in de gelederen heeft die weet wat is om een song te schrijven. Hij weet als geen ander de subtiele lijn tussen prog en pop vast te houden. De muziek is toegankelijk, maar ook heel fris en past in deze tijd.

Daar komt als kers op de taart nog bovenop, dat Dave Bainbridgde inmiddels vast bandlid is van Lifesigns. Bainbridge maakte furore met Iona, en deze band die Keltische folk en symfo liet versmelten is absoluut één van mijn favorieten. Dave’s “Celestial Fire” is bovendien een geweldige plaat waarin hij zijn progressieve rock kant nog meer liet horen. Zijn gitaarspel is subliem en tilt Lifesigns tot grote hoogten. Bovendien legt het tandem John Poole (bas) en Zoltán Csörsz (drums) een zeer solide basis neer. Maar alles staat in ten dienste van De Melodie.

Wat vooral op mij een grote indruk maakt is het titelnummer van een kwartier waarmee dit album begint. Het prachtig haast sprookjesachtig begin zuigt je “Altitude” in. Op het moment dat John Young begint te zingen is het al helemaal kippenvel. De muziek is en blijft de typische Engelse prog. Pastorale symfo in de sfeer van bijvoorbeeld Genesis en Camel. Ik hoor ook vleugjes Big Big Train en Asia. De stem van John Young doet ook denken aan John Wetton. Er wordt bovendien verder zeer mooi gebruik gemaakt van viool en cello in dit nummer. Het geeft de muziek een nog meer melancholiek karakter. Het nummer is bovendien heel vloeiend, afwisselend en toegankelijk.

Het tweede nummer Gregarious is compact en eindigt met een fraaie gitaarsolo. Ivory Tower is een persoonlijke favoriet. Heerlijke melancholie met een sterke popachtige melodie.

Shoreline is een rustig nummer, mooi opgebouwd, een emotionele song met een sterke symfonische (instrumentale) passsage die bovendien meer uptempo is. Prachtig hoe de toetsensolo wordt opgevolgd door een gitaarsolo. Een nummer dat ik er tot slot nog even wil uitlichten is Last One Home. Wat mij betreft met Altitude en Ivory Tower dé parel van dit album. Wederom een sterke zangmelodie van Young over een toetsentapijtje, gevolgd door een doorklievende gitaarsolo van Bainbridge ala David Gilmour en Andy Latimer. Sowieso moest ik tijdens het luisteren van “Altitude” regelmatig denken aan de latere Camel albums (de Latimer/Hoover periode).

Maar het belangrijkste voor mij is dat ik steeds weer naar “Altitude” wil luisteren. En dat ligt met name aan de geweldige melodieën, de emotie en het muzikale vakmanschap. Lifesigns heeft twee uitstekende platen gemaakt. Met “Altitude” overtreffen deze Engelse heren zichzelf. Voor mij is dit een ode aan de symfonische rock. Een geweldige plaat. Plus, en daar het uiteindelijk om, de muziek raakt mij. Dit is muziek waar echt de nadruk ligt op mooie melodieën. En dat maakt dat de plaat verslavend is. Weet je, ik zet ‘em gewoon nog eens op!