Liminal SkyAlbum

Liminal Sky is een nieuwe band binnen ons geliefde genre. Het is een duo uit het Verenigd Koninkrijk, bestaande uit Jaime Gomez Arellano (drums, gitaar, toetsen) en Daniel Knight (gitaar, basgitaar, toetsen). Ze maken progressieve postrock met alternatieve rock-trekjes, dit met behulp van een aantal gastmuzikanten.

Zo horen we op hun debuutalbum “All Tomorrows Darkness” dat Mat McNerney het merendeel van de nummers met zijn warme stem heeft ingezongen en daar mogen we blij mee zijn. Ook zijn er twee nummers met het bronstige stemgeluid van Kristoffer Rygg, zanger van de Noorse band Ulver en daarnaast doet ook zangeres Karin Park nog een duit in het zakje met haar melancholieke klank. Het draagt allemaal ontzettend bij aan een album dat onder je huid kruipt, en ook de bijdragen op onder andere saxofoon, viool en bijvoorbeeld lapsteel vallen precies op hun plaats.

Normaal heb ik minder dan een dag nodig om een album te doorgronden. De term groeibriljant komt in mijn vocabulaire dan ook niet voor, tot voor kort dan. Ik heb zeker een maand nodig gehad om in te zien dat “All Tomorrows Darkness” eigenlijk een prachtig album is. Allen die zich iets kunnen voorstellen bij Jeff Buckley à la Gazpacho moeten even aan de lijn blijven. De band komt op dit debuut met een zorgvuldig samengestelde aaneenschakeling van fijnzinnige subtiliteiten, mooie melodieën en beheerste crescendo’s.

Opener Some Other Time mag dan als single zijn uitgebracht, echt representatief voor het postrockende bandgeluid is het bepaald niet. Ik vind het een fantastisch nummer dat je in al z’n eenvoud meesleept tussen de muziek van Steven Wilson en Eddy Vedder. Dit singer-songwriterachtige nummer kent viool en saxofoon in het arrangement en deze toevoegingen zijn effectief. In het daaropvolgende A Solitary Future toont Liminal Sky z’n ware aard. Het heeft onder aanvoering van het meeslepende stemgeluid van Rygg een onmiskenbare postrock-opbouw. De wat sombere songtekst is illustratief voor de rest van de schrijfsels van het album. Ze passen echt goed bij de lome sfeer van de meeste nummers.

In Some Secret Universe is wat mij betreft het mooiste stuk van het geheel. Het begin is kalm, enigszins beklemmend, maar er komt steeds meer harmonie en melodie in de compositie. Met de gedubbelde zanglijnen zorgt men voor een intrigerende sfeer die ook over het wat pittigere Forget Me Not heen ligt. Met het van vrouwelijke zang voorziene Penance brengt de band een fijne variatie aan op het album. Toch past de Hazel O’Connor-achtige stem van Karin Park naadloos in het geheel. Het album vervolgt met The Weight of Heaven, een wederom door Kristoffer Rygg gezongen track. Typerend voor dit nummer is dat het passages kent die zowel meeslepend als hoekig zijn. Liminal Sky maakt goed doordachte muziek en komt op vele nummers dan ook met dit soort verrassingen.

In de laatste drie nummers staat Mat McNerney weer achter de microfoon. Zijn stem in combinatie met de emotioneel geladen muziek heeft mij de naam Gazpacho doen laten vallen en Algebra of Unknowing is daar wel het duidelijkste voorbeeld van. Dit prachtige nummer heeft trouwens een verrassende passage jazz met sax in zich. Een ander juweeltje is het fraai getitelde Oar on the Mooring dat qua tekst ook weer goed aansluit bij de rest van dit album, waarop rouw, isolatie en melancholie centrale thema’s zijn. Daardoor voelt het nummer als een metafoor voor iemand die wil ontsnappen aan verdriet en herinneringen, maar emotioneel nog vastzit met z’n gevoel.

Het afsluitende titelnummer All Tomorrow’s Darkness bevat meer dan in welk nummer dan ook een aantal dynamische ontploffingen in het spectrum. Het is heerlijk om te horen hoe de volle Mellotron-klanken zich hier manifesteren. Met een mooie, lange fade-out duikt het album de oneindigheid in en daar hoort het thuis.