Long EarthAlbum

De Schotse band Long Earth wordt in 2016 opgericht door toetsenist Mike Baxter en waagt zich een jaar later al aan het opnemen van debuutalbum “The Source”. Halverwege dat proces komt gitarist Renaldo McKim bij de band en dat is een belangrijke stap. Baxter en McKim vormen nog steeds het hart van de band, waar ook bassist David McLachlan van de partij is. Hun samenwerking leidt net als op voorganger “An Ordinary Life” ook op het vierde album “Towards the Sky” tot fijne neo-prog. Op dit werkstuk worden de drie bijgestaan door twee kakelverse nieuwe rekruten, te weten drummer Kenny McCabe en zangeres Maaike Siegerist. Ik vind het een verrijking, met name Siegerist weet te imponeren met haar strakke stemgeluid dat gelukkig nergens een ad lib laat horen.

Zoals de albumtitel al aangeeft gaan we op “Towards the Sky” de lucht in, tekstueel dan. Een aantal nummers heeft kosmische onderwerpen en dat is de band niet vreemd. De band is namelijk vernoemd naar de science fiction-boekenreeks The Long Earth, die gaat over een oneindige reeks parallelle aardes. Ook het in 2020 verschenen “Once Around the Sun” heeft een titel die in die richting wijst. Maar goed, niet alle teksten op “Towards the Sky” hebben een link met het heelal.

Zo gaat opener Seahorses over iemand die anders is dan anderen. Daarvoor krijgt deze persoon onvoorwaardelijke steun in de songtekst. Het is een schrijfsel van zangeres Siegerist. Haar oprechte teksten zijn in acht van de negen nummers te horen. Je zou haar een talent kunnen noemen, ook qua zang. Denk wat dat betreft een beetje aan Christina Booth van Magenta, een band waar Long Earth muzikaal gezien raakvlakken mee vertoont. Wel is er een groot verschil: de muziek van Long Earth is beduidend minder complex van aard, aangezien men grossiert in aanstekelijke neoprogpop. In Seahorses horen we overduidelijk dat de kracht van de band ligt in de thematische en atmosferische invullingen van gitaar en toetsen.

In het daaropvolgende Breathless horen we Long Earth op zijn best, dankzij het prachtige gitaarwerk van McKim. Zijn melodieuze spel staat symbool voor de strekking van het lied: astronauten die vanuit hun raket de aarde zien en tot het besef komen dat er geen mooiere planeet bestaat. Je zou willen dat het album in deze modus verder gaat, maar het duurt helaas tot het fraaie Colours voordat de band weer een rol van betekenis gaat spelen. De eerste minuten zijn voor de gitaararpeggio’s, de zoevende basgitaar, het zweverige toetsenspel en de prachtige zanglijn. Het middenstuk kent een grappig thema met lekker Moogspel. Het slot is een terugkeer naar de sprankelende gitaar uit het begin. Een aanstekelijke track die zomaar kan uitgroeien tot een publiekslieveling. In de overige nummers worden de punten binnengehaald door Moon and Mars met zijn schitterende zanglijn en door afsluiter The Astronomer, waar oneindig mooi gitaarspel klinkt.

Uiteindelijk is “Towards the Sky” met vier redelijke en vijf uitstekende nummers een geslaagde missie te noemen. Dat is loon naar werken, zou ik zeggen.