LUFEHAlbum

Gooi vier getalenteerde musici, het geluid van Dream Theater en Rush, het songwritersambacht van Aerosmith in hun gloriejaren, en een zangstem die het midden houdt tussen Leslie Hunt (District 97) en Ann Wilson (Heart) in een blender en het resultaat is ‘Overweldigend’. Dat is dan ook de zeer toepasselijke titel van het tweede album van het Amerikaanse LUFEH.

De band is vernoemd naar oprichter Lufeh Batera, een Braziliaanse drummer die zijn sporen ruim heeft verdiend in diverse Braziliaanse bands. Hij bracht in 2008 zijn eerste solo-album uit onder de titel “Drummed on Classics” waarop hij inderdaad klassieke muziekstukken combineerde met progressief drumwerk; een echte gimmick.

In 2014 verhuisde Batera naar de V.S., waar hij zijn carrière verder uitbouwde. In 2020 richtte hij de band LUFEH op met Penna (toetsen), Tambasco (basgitaar), Teo Dornellas (gitaar) en Dennis Atlas als zanger. “Dennis wie?”, hoor ik u denken. Dennis Atlas maakt momenteel wereldwijd furore als toetsenist/zanger van Toto, heeft onlangs een solo-album uitgebracht met medewerking van o.a. Marco Minnemann en strooit op YouTube one man-filmpjes rond met covers van o.a. Styx.

Toch was de match van de zeer getalenteerde Atlas met LUFEH niet succesvol. Het debuutalbum “Luggage Falling Down” klinkt als een doorsnee melodisch metal-album met gebrek aan inventiviteit. Dus ging Atlas verder, werd Dornellas ontslagen en gitarist Deio Tambasco (broer van) toegevoegd. Voor het nieuwe album werd de ervaren zangeres Ginny Luke gestrikt, wat een meesterzet blijkt te zijn. Zoals hierboven reeds vermeld, beschikt zij over een krachtige stem en brengt ze met haar vioolspel een klassieke achtergrond mee.

In deze bezetting is de link met District 97 snel gelegd. Wanneer we echter in het progressieve spectrum King Crimson uiterst links zouden plaatsen en Asia uiterst rechts, zouden we District 97 links van het midden terugvinden en LUFEH rechts van het midden. De band bezigt het geluid van Dream Theater/Rush maar mist hun compositorische vernuft. Daarentegen weet de band op haar tweede album wel sterke melodische heavy songs te produceren met vaak interessante klassieke hooks, zoals we die kennen uit de hoogtijdagen van Aerosmith. De geweldige stem van Luke speelt daarin een zeer grote rol: zij weet elk nummer met haar stem tot een waar muzikaal hoogtepunt te zingen. Daarbij moet worden aangetekend dat toetsenist Penna en gitarist Tambasco zich op dat vlak ook niet onbetuigd laten.

Met het intro van de openingstrack geeft de band instrumentaal meteen haar visitekaartje af. Virtuoos gitaar- en basspel met de nodige maatwisselingen, drumsalvo’s en ijle toetsen zetten de toon. Zangeres Luke neemt in het couplet het heft sterk in handen en na een vernuftige break belanden we in het melodisch sterke refrein met een mooie tweede stem van Penna. Een spetterende toetsen- en gitaarsolo vormen de opmaat voor het laatste refrein.

In het riffgeoriënteerde Breathe opent Penna op overtuigende wijze het vocale bal, waarna hij het stokje weer doorgeeft aan Luke. Zij neemt haar rol opnieuw overtuigend waar. In Double Dip strooit Batera kwistig met salvo’s maar laat later in het nummer ook horen functioneel drumwerk met veel ruimte te kunnen spelen. In dit nummer een mooie klassieke twist in de melodielijn, waarbij Luke vocaal wordt bijgestaan door gitarist Tambasco. Hij weet tevens weer een heerlijke gitaarsolo te produceren, gevolgd door een even zo heerlijke bassolo van broer Duca.

Titeltrack Overwhelmed doet zijn titel alle eer aan. Wat een heerlijk slepend nummer met geweldige zang, waarin Luke overigens voor het eerst haar viool ter hand neemt. De ballad Feels Like I’m a Ghost is zo mogelijk nog mooier. De dramatiek spat er van af in de klassieke zanglijnen en de emotionele zang van Luke. Ik denk dat Steven Tyler zijn stembanden nog graag zou willen laten oplappen om hier zijn steentje aan bij te kunnen dragen.

Ook in de resterende nummers weet de band fraaie zanglijnen op te sieren met inventief instrumentaal spel in pakkende stevige songs die bijna alle acht rond de vier minuten klokken, waardoor we na ruim een half uur overweldigd worden achtergelaten. Nu maar hopen dat het lukt om Ginny Luke als vast bandlid in te lijven, vervolgens snel de koffers te pakken, en naar De Boerderij af te reizen. Dat wordt een must see!