LunearAlbum

Lunear is een Frans trio dat in 2018 debuteerde met “Many Miles Away”. Met “There Is Always Next Time” presenteren de heren alweer hun vijfde album. Voor dit album lijkt de term progressieve pop haast uitgevonden. De muziek valt uitstekend te situeren ergens tussen het poppy Genesis en Supertramp in, met een vleugje Hogarth-Marillion, plus wat Muse en Keane. Lunear trakteert de luisteraar op acht mooie liedjes. Het is dus niet ‘ik-word-van-mijn-stoel-geblazen’-symfo, maar nette nummers waar het fijn naar luisteren is. Niks mis mee wat mij betreft. Ik kan bovendien het melancholieke en melodramatische sfeertje zeker waarderen. Het album bevat zes liedjes met een gemiddelde popsonglengte, en twee lange nummers.

Het album start met Tom & Colin. Dit verhalende liedje over een lange vriendschap begint kalm en ingetogen. Na zo’n drie minuten wordt de sfeer onheilspellender. De gezongen gedeelten zijn wat poppy, vooral de instrumentale passages meer proggy. En eigenlijk geldt dat voor de meeste songs. Het tweede nummer is One Day. Een pakkend liedje met een hoofdrol voor de piano. Naast jaren tachtig Genesis, komen ook bands als Muse en Keane aan de oppervlakte.

Ik zal nog wat nummers uitlichten. Pool Balls is een leuk nummer. Electropop-invloeden geven het liedje wat extra’s. Een wat schurende gitaarsolo zorgt voor meer body, plus een refrein waarvan je denkt het eerder gehoord te hebben, maar je weet niet meer van wie, waar en wanneer.

Voor de symfoliefhebbers springen Rain en Christmas Flowers het meest in het oog. Rain is een wat breder uitgesponnen nummer van negen minuten. Het is dromerig en slepend, en herinnert aan jaren negentig Pink Floyd. Net als het nummer wat begint in te dutten, komt er meer tempo in, alsmede een vleugje Genesis. Niet slecht, wel een beetje saai. Dan vind ik Christmas Flowers een stuk beter. Lunear laat nu horen wat de band in zijn mars heeft. Met name de toetsen vind ik erg mooi. Flarden van Genesis’ Fading Lights (van “We Can’t Dance”) doemen op. Het stuk is fraai opgebouwd. Met melancholieke vocale passages en proggy instrumentale stukken. Ook Marillion komt even om de hoek kijken.

Met het korte akoestische Next Time besluit Lunear deze cd. ‘There Will Always Be Next Time’, zingen de heren. Misschien een beetje flauw, dat hoop ik eerlijk gezegd ook. Om de hele simpele reden dat Lunear aangename muziek maakt waar het een uurtje prettig naar luisteren is.