Marianas RestAlbum

Marianas Rest is een band die wil blijven. Zich continu wil ontwikkelen en binnen de wereld van melodieuze death metal een factor van belang wil worden. De band weet ook al een lange tijd bij elkaar te blijven, bestaat uit vrienden die minimaal één keer per maand bij elkaar komen om samen te musiceren, te praten en na afloop een biertje te drinken. Drie jaar na het fantastische “Auer” komt de band met een nieuw album met een centraal thema, waarin de nodige muzikale progressiviteit is verwerkt.

En daarmee licht ik al een tipje van de sluier op over de beleving van dit album. De band verkent nieuwe muzikale elementen, maar grijpt af en toe ook terug op zijn vertrouwde sound. Zo zoekt de band naar een evenwicht tussen het tevredenstellen van de fans en het verkennen van nieuwe muzikale grenzen. Het concept gaat over het verlies van dierbaren en hoe je dat als individu verwerkt. Dat de dood niet altijd negatief hoeft te zijn, maar voor sommigen ook het einde van lijden in het dagelijkse leven, door mentale of fysieke problemen. Doordat er de nodige mensen rondom de band kwamen te overlijden, werd er tussen de bandleden veel over gepraat. Het onderwerp bood daarmee veel inspiratie voor de teksten.

Het album opent gelijk al op bijzondere wijze. Treurige zang die wordt gezongen bij een rouwdienst in Finland, gevolgd door cleane zang van Jaakko Mäntymaa. Zo hebben we hem nog niet vaak gehoord. Een melodieuze sectie volgt zoals we de band kennen: zwaarmoedig, sfeervol door de toetsen, en vergezeld door gitaren, drums en weelderige achtergrondzang. Wat opvalt aan dit album is dat de muziek meer dan ooit gitaargedreven is.

Ook zijn de vocalen veranderd: naast Jaakko Mäntymaa zingen de bassist en gitarist ook mee. Daarnaast figureert Okko Solanterä van de band Horizon Ignited, onder andere in Rat in the Wall. Naast de zware, indrukwekkende grunts van Mäntymaa verzorgt hij op cleane wijze de achtergrondzang. Vrouwelijke achtergrondzang hebben we ook niet vaak gehoord op een cd van Marianas Rest, maar die is deze keer wel te vinden op Burden.

Again Into the Night is één van de nummers die al langer klaar lag. De track dateert in feite uit de tijd van “Auer”, en dat hoor je in sound en beleving. Het thema gaat over uitputting, vermoeidheid en het gevoel dat je wilt opgeven als alles tegenzit. Het is een zwaarmoedige reflectie op momenten dat je het moeilijk hebt. Het is op en top zwaarmoedig, maar toch ook weer melancholisch. Marianas Rest staat wat mij betreft garant voor boeiende en kunstzinnige video’s en dat geldt ook hier.

Daimonds in the Rough komt qua aanpak en melodie eveneens in de buurt bij voorganger “Auer”. De track is vlot, enigszins catchy, en gaat tekstueel over het herinneren van overledenen zoals zij bij leven waren. Met oog voor goede en slechte eigenschappen, hoewel binnen de westerse cultuur uit beleefdheid vaak wordt vermeden negatief te praten over de doden. Het heeft een moderne beat van de toetsen van Aapo Koivisto, die ook participeert in de band Omnium Gatherum. Als je beide bands goed kent, kan je de vergelijking op het gebied van toetsen makkelijk maken.

Een van de meest meeslepende tracks op het album is The Colour of You. Typisch een Marianas Rest-nummer, hoewel er ook invloeden van Insomnium te vinden zijn. Een heerlijk melancholische gitaarsolo van Nico Mänttäri verrijkt de song, waarmee de band afsluit.

Het duurt altijd wel even voordat je een album van deze Finnen volledig kan omarmen. Het is altijd weer even wennen aan een nieuwe aanpak. Meesters in het maken van meeslepende, emotionele doommetal waarin het tempo varieert. De band kiest nooit voor continuïteit, maar juist voor discontinuïteit. Kleine breukjes met het verleden, nooit kiezen voor veilig, maar voor progressie. Voor henzelf, maar ook voor de fans.