Goodluck, MattAlbum

Matt Goodluck is een Australische toetsenist/gitarist die zich bezighoudt met het maken en produceren van z’n eigen ambiente elektronische muziek. Hij doet dat met liefde, toewijding en zorg zoals dat wederom te horen valt op “Portals”, z’n tweede album. Dat hij enorm geïnspireerd is door de jaren 80 Tangerine Dream kan je als een feit beschouwen, maar ook de muziek van Vangelis, Eno en Kraftwerk heeft hem gevormd. Net als op z’n vorige album “Inner Cosmos” uit 2024 weet Goodluck zich omringd door een handjevol gastmuzikanten op gitaar, basgitaar en Chapman Stick. Zij maken echt het verschil en dat verdient de muziek ook. Om het alleen met de toetsen te slechten had het album beslist minder enerverend gemaakt. De input van deze gastmuzikanten maar ook de diverse stemmetjes en het summiere gebruik van de drumcomputer houden je redelijk bij de les.

Met opener Shifting Sands ga je vol goede moed de wereld van Goodluck in. Het nummer is doorspekt met het heerlijke gitaarwerk van Max Lopresto. Niet alleen fonkelt hij in het proggy intro en outro, tevens houdt hij het door een sequencer voortgedreven middenstuk op spanning. Noemenswaardige momenten zijn de passages met de vocoder en de Kitaro-gelijkenis.

Ook in het daaropvolgende Dark Waters is Lopresto aanwezig, zij het dat hij beduidend meer op de achtergrond staat. Dat is logisch want de groteske jaren 80 synths nemen veel ruimte in. Het album vervolgt met de zinderende track Synergy. Dit nummer kent fraaie Chapman Stick van Andy Salvanos en een magnifieke toename in dynamiek zo halverwege. Synergy is vooral een atmosferisch nummer met een lengte die past bij de loomheid.

Zo weet Goodluck elk nummer wel iets mee te geven dat boeit en dat is essentieel voor het genre. De diepe drumslagen op Ancient Astronauts nemen je mee in dit duistere nummer waar plotseling een paar sprankelende tonen klinken. Ook een nummer als Dune heeft met z’n ritmische ondergrond een sterk filmisch karakter. Je ziet de schorpioenen als het ware zo door de zandduinen schieten.

Vervolgens raakt Goodluck de kluts helemaal kwijt en komt hij met een aantal nummers die aanvoelen als losse blaadjes in een schetsboek. Zelfs de akoestische gitaar in March Of Fate kan het tij niet keren, maar uiteindelijk weet afsluiter Departure toch nog een bevredigend slot aan dit album te breien en dat verdient het schijfje ook. De eerste helft van “Portals” klinkt behoorlijk goed, hè?