Maybe VioletAlbum

“In A Few Words” is het tweede volledige album van het Spaanse duo Maybe Violet. In 2020 verrasten de ex-Harvestleden zangeres Monique van der Kolk en gitarist Jordi Prats de proggemeenschap nogal met het prachtige “For The Time Being”, een album met daarop een tintelend soort symfonische pop. Op hun nieuwste album overtreffen de twee zich in het kwadraat, alsof de term ‘next level’ de gewoonste zaak van de wereld is. “In A Few Words” is een uitzonderlijk goed album, de muziek is bloedmooi, beeldschoon en supergevoelig.

De hoge mate van intimiteit die de muziek uitstraalt heeft alles te maken met de omstandigheden ten tijde van het schrijfproces. Het was op dat moment hartje lockdown. Van der Kolk zegt er in het cd-boekje het volgende over: “Op een gegeven moment begon ik meer naar binnen te kijken. Mijn innerlijke chaos werd mijn inspiratie. De liedjes die ik schreef waren minimaal, zowel qua tekst als melodie. Maar bovenal voelde ik dat ze puur en eerlijk waren. En in slechts een paar woorden stortte ik mijn hart uit.”

Er komt een waanzinnig melancholiek gevoel over je heen als je de elf nummers beluistert. Het is dan mooi meegenomen dat opener Emptiness al direct zo sterk is. Ik druk me eigenlijk nog zwak uit. Dat de zang onomstreden is, kan je al jarenlang beweren, maar dat van der Kolk ditmaal met zoveel meer betovering zingt, maakt het nummer grandioos. Het is soms of je Julianne Regan van All About Eve boven zichzelf uit hoort stijgen.

De ingeblikte drumcomputer past perfect, en dan is er uiteraard het gave gitaarspel van Prats, te goed om het af te doen als Marillion-achtig. Prats grossiert namelijk in ongeëvenaarde subtiliteiten. Een grote verassing hier is de gastbijdrage van toetsenist Jordi Amela die ook een verleden heeft bij Harvest en samen met Prats speelde in de neoprogformatie Dracma. Zijn warme klanken zijn een ideaal bindmiddel. Wat een harmonische weelde.

Het album blijft uitblinken in subtiliteit. Zo gaat het zwierige Doorstep richting Led Zeppelin op z’n intiemst, en zorgt de akoestische gitaar voor een folky sfeer. Het zet de ambiance van het album treffend neer, maar eigenlijk doen alle nummers dat. Luister even naar het mini-tweeluik Orange, dat in het eerste deel klinkt als een ballade en later op het album enige duisternis aanbrengt.

Mood behoort net als de opener tot de Champions League van het album. Een stuwende slaggitaar vormt er de basis van het nummer, en het is aan songsmid Prats om het met drumcomputer en basgitaar uit te bouwen naar een zalig gitaarmoment. Met het instrumentale Presence brengt Prats een mooi interlude aan op het album. De sfeer is broeierig en loom, enigszins richting Chris Rea. Het is wederom van grote schoonheid.

Echt elk nummer is bingo. In Sun zit een bijzondere wending. Terwijl je als luisteraar opgestuwd wordt naar een hogere laag, slaat de sfeer juist om naar een warme passage met klassieke gitaar en van der Kolk in topvorm. Het spreekt eigenlijk wel voor zich dat een album met zoveel subtiliteiten ook magnifiek getimed is. In Stranger kan je aan het gitaarspel horen hoe lekker Prats het allemaal neerzet. Tegen het eind van het album zijn de nummers wat korter, maar niet minder mooi. Erg fraai is het instrumentale 1925 dat het album absoluut een meerwaarde geeft. Tevens vormt het de perfecte glijbaan om het afsluitende Collision te lanceren. Dat dit wederom een beauty is, behoeft eigenlijk geen betoog.

Dat we hier een album hebben dat je op elk moment van de dag kunt draaien is natuurlijk een enorm pluspunt. Je kan het intensief beluisteren, maar het is ook perfecte achtergrondmuziek. Maybe Violet heeft met “In A Few Words” een album gemaakt dat z’n weerga niet kent.